LAERNOCTUS

Druids of Horrors

Οι ρίζες των Δρυίδων των Τρόμων ξεκινάνε από την Εποχή των Μύθων, όταν ακόμη η σέκτα τους άκμαζε στην άγρια Επικράτεια της Νελούβια. Η ιδιαίτεροι αυτοί δρυίδες πήραν το όνομα τους επειδή κάποτε μπορούσαν να μεταμορφώνονται σε μαγικά θηρία—μια μυστική ικανότητα που χάθηκε μαζί με τους αρχαίους πεσόντες της σέκτας κατά του Πολέμους των Κατόπτρων ενάντια στους νέρρα, νωρίς στην Εποχή του Πρώτου Φεγγαριού. Παρ’ όλα αυτά, διασώθηκε η γνώση της τιθάσευσης των μαγικών θηρίων, κάτι που μέχρι και σήμερα οι Δρυίδες των Τρόμων γνωρίζουν και μοιράζονται μόνο με την φατρία των Δαμαστών των Τρόμων.

Αφού η Νελούβια κατάφερε να πατάξει τους νέρρα, οι Δρυίδες των Τρόμων κλήθηκαν από την θεά Μητέρα να ταξιδέψουν μέσω των Δρόμων των Αρχαίων με προορισμό την Αρχαία Πύλη της Ανάσας της Ερήμου στην Ασμέδα για να υποστηρίξουν την μάχη που έδιναν οι Ανσέριοι σ’ αυτόν τον κοινό εχθρό. Περισσότεροι των δρύιδων ήταν έγιαφεν και οι λαοί της Ασμέδα θα ήταν η πρώτη φορά που θα έβλεπαν έναν τόσο διαφορετικό λαό στην γη τους.

Με τα χρόνια η σέκτα ενσωματώθηκε σ’ αυτή την νέα γη. Μαζί με τους Ανσερίους, αλλά και με διάφορους άλλους πολιτισμούς των Παλαιών Βασιλείων που έφτασαν στην “νεαρή” Ασμέδα, πορεύτηκαν στην δυτική μεριά της ηπείρου. Μέχρι και σήμερα, η σέκτα των Δρυίδων των Τρόμων θεωρείται θεμελιώδης λίθος του λαού των Λαερνοκτών, καθώς όσοι πιστοί τους ακολούθησαν βρήκαν έναν τόπο για να στεριώσουν—μια νέα πατρίδα.

Οι Δρυίδες των Τρόμων ζούνε στον καταυλισμό Ντόρασφολγκαν, στον δρυμό Ίλγκος Ναάρντ των λόφων Ντρουάργκους Έσθε, κάποια χιλιόμετρα βορειοανατολικά της Λαερνόκτους. Αν και οι Λαερνοκτοί τους θεωρούν ηγετικές μορφές, οι ίδιοι είναι αποστασιοποιημένοι από τις αστικές νησίδες της χώρας τους. Είναι χρέος τους να επιβλέπουν την Αρχαία Πύλη της Γης της Επαγγελίας και τα δαιδαλώδη μονοπάτια των Δρόμων των Αρχαίων πέρα από αυτήν. Αυτός είναι και ο λόγος που οι περισσότεροι Δρυίδες περνούν τις μέρες τους μακριά από τον υλικό κόσμο, “χαμένοι” στην μεταβατική διάσταση του Φέιγαϊλντ (Feywild).

Με την δύναμη της Μητέρας, οι Δρυίδες ευλογούν την γη της Λαερνόκτους—ομολογουμένως, τα εδάφη της συγκαταλέγονται στα πιο εύφορα της Ασμέδα. Τα δάση έχουν από τις πιο ζωντανές πανίδες και πυκνές χλωρίδες της δυτικής ηπείρου, ενώ στην λίμνη Ασδάριδα, υπάρχει κάθε λογής ψάρι του γλυκού νερού. Αιώνιο σεβασμό προς τους Δρυίδες έχουν όλοι οι Λαερνοκτοί, αφού ξέρουν ότι χάρη σ’ αυτούς υπάρχει η φατρία των Δαμαστών των Τρόμων—μια “οικογένεια” φυσιολατρών και υπερασπιστών του τόπου, στους οποίους βασίζεται σημαντικά η οικονομία της Λαερνόκτους.

Ηγέτιδα των Δρυίδων, που φέρει τον ανώτατο τίτλο του Θεριογονέα, στην παρούσα φάση είναι μια έγιαφεν δρυίδισσα, η Θεριομητέρα Τρισάντρια η Ανεμοαίματη (“Beastmother” Trissandria Breezeblood). Η σοφή έγιαφεν με την έλευση του Τρίτου Φεγγαριού έχει γίνει ιδιαίτερα ανήσυχη και υπάρχει η φήμη πως δεν έχει εμφανιστεί σε κοινή θέα εδώ και χρόνια γιατί αναζητά τον Παγωμένο Χείμαρρο, έναν Αρχαίο Ευγενή Προστάτη των Δρόμων των Αρχαίων—μυθοπλασίες για ενήλικους όπως λένε οι περισσότεροι των Λαερνοκτών.

Tamers of Horrors

Οι Δαμαστές των Τρόμων έχουν το μοναδικό χάρισμα να τιθασεύουν ακόμη και τα πιο επικίνδυνα μαγικά θηρία—ένα χάρισμα που δέχονται μέσω ιεροτελεστιών που τελούν οι Δρυίδες των Τρόμων.

Αυτή η ικανότητα των Δαμαστών, άλλαξε δραματικά την υπόσταση της Λαερνόκτους προς των υπόλοιπο κόσμο, αφού έχει ταυτιστεί με την ίδια την πολιτεία. Η ύπαρξη τους αν και αρχικά διαδόθηκε σ’ όλη την Ασμέδα, με την έναρξη των Δαιμονικών Πολέμων έγιναν φημισμένοι ως και τα Παλαιά Βασίλεια—ακόμη και στις βαθιές, ορεινές, νανικές πόλεις των Βουνών της Αχλής.

Οι Δαμαστές έχουν ηγετικό ρόλο στον τόπο τους. Οι αρχοντικές οικογένειες που διοικούν τις επιμέρους περιοχές της πολιτείας, έχουν τουλάχιστον ένα μέλος τους ενταγμένο στην φατρία των Δαμαστών των Τρόμων. Για τους περισσότερους Λαερνοκτούς, οι Δαμαστές, είναι ηρωικές μορφές που συμμετείχαν δραστικά στους Δαιμονικούς Πολέμους—ή έστω οι πρόγονοι αυτών. Αυτό τους δίνει δυνατό κοινωνικό στάτους στην πολιτεία και όχι μόνο.

Η φατρία συμβάλει ως μια από τις σημαντικότερες εισροές της Λαερνόκτους, αφού οι υπηρεσίες τους εδώ και αρκετά χρόνια “αγοράζονται” από τρίτους. Έτσι, μετά το πέρας των Δαιμονικών Πολέμων δεν είναι απίθανο να τους συναντήσει κανείς ακόμη και στα πιο απόμακρα μέρη του Σαλόρρας, υπό την αιγίδα κάποιου ιδιωτικού ή κρατικού οργανισμού άλλων χωρών. Μεγάλο μέρος των χρηματικών αμοιβών που λαμβάνουν οι Δαμαστές καταλήγει στα κεντρικά της φατρίας, όπου από εκεί διαμοιράζεται στους κατά τόπους άρχοντες—κατ’ επέκταση στα κονδύλια ανάπτυξης του τόπου που επιβλέπουν.

Στο παρόν ηγετική μορφή της φατρίας είναι ο Άταμαλ Ελαβά’Ριν (Atamal Elawa’Rin), ένας πελώριος και γεροδεμένος άνδρας, κατά το ήμισυ Λαερνοκτός και Μπραορός. Ο Άταμαλ διέμεινε για πολλά χρόνια στην Νελούβια όπως λέει και ο ίδιος για να γνωρίσει την πατρίδα των προγόνων των Δρυίδων των Τρόμων από πρώτο χέρι. Αφού ταξίδεψε σε δεκάδες μέρη του κόσμου, πλέον βρίσκεται στην πόλη της Λαερνόκτους. Πλάι του στέκεται πάντα ο Άσγκιμπαρ (Ashkibahr), ένας γιγαντόσωμος μαντιχώρας, που κάποτε έσπερνε τον τρόμο στους βάλτους Αζάκχα της Φάελνταρ, προτού ο Άταμαλ τον δαμάσει και τον κάνει πιστό του “κατοικίδιο”.

Laernoctus

Χτισμένη στα πυκνά δάση των λόφων Ντρουάργκους Έσθε, η πρωτεύουσα Λαερνόκτους δεσπόζει στο μεγάλο λεκανοπέδιο του Λάερ, μεταξύ των λόφων Πάμπουλα και Γκναθόρ. Το ήπιο κλίμα και το διαχρονικά εύφορο έδαφος του λεκανοπεδίου ήταν ο λόγος που οι πρώτοι Λαερνοκτοί έχτισαν αυτό το σημαντικό αστικό κέντρο, με γνώμονα την εναρμόνιση στη φύση. Με την πάροδο των χρόνων άνθησε και διογκώθηκε ώσπου πληρούσε τις προϋποθέσεις για να ενταχθεί στην Συνομοσπονδία των Ελευθέρων Πόλεων του Νότου—πράγμα που έγινε κατά το 408 έτος της Εποχής του Πρώτου Φεγγαριού.

Η πόλη φημίζεται για την ζωντάνια της και το καθαρό περιβάλλον που την περικλείει. Είναι γνωστός προορισμός σε ταξιδιώτες που θέλουν να φτάσουν πιο κοντά στην φύση, χωρίς όμως να χάσουν τις ανέσεις που τους προσφέρει ένας μεγάλος και πολυπληθής οικισμός. Κατηφορίζοντας από τον λόφο Πάμπουλα δια του Δρόμου του Μισοφέγγαρου—ένας δρόμος με πλίνθους διαφόρων έντονων χρωμάτων—η Λαερνόκτους ξανοίγεται στο πλούσιο λεκανοπέδιο Λάερ σαν βλαστισμένη όαση, πράσινου και καφετιού χρώματος, με αμυδρούς κίτρινους φανούς να φεγγοβολούν στους κεντρικότερους κόμβους της.

Η στολισμένη με πρασινάδα και ανθισμένους φυσικούς τάφρους πλατεία Βεϊλίσα, στο κέντρο της πόλης, φιλοξενεί την μεγαλύτερη αγορά της πολιτείας, όπου εμπορεύματα από όλη την ήπειρο καταφθάνουν καθημερινά και είναι διαθέσιμα σε καλές τιμές. Το διάσημο παζάρι του Φέρενλοθ παρέχει βασικά υλικά σε αφθονία, ενώ οι ταβέρνες του Μιάθριν αντίκρυ της πλατείας προσφέρουν τα πιο εκλεκτά πιάτα στην πόλη, βασισμένα στην παραδοσιακή κουζίνα των έγιαφεν της άγριας Νελούβια. Άξιος αναφοράς είναι ο νάνος Ναρέμπριμ ο Πλατύς της οικογένειας των Λιθοβασιλέων, ένας αριστοτέχνης οπλοποιός, ο οποίος εδώ και δεκάδες χρόνια συνεργάζεται με τους Δαμαστές των Τρόμων, έχοντας την αποκλειστικότητα κατασκευής οπλισμού της φατρίας.

Πλάι της πλατείας, σαν τη μύγα μέσ’ το γάλα, στέκονται τα ψηλά πέτρινα κτήρια της κεντρικής διοίκησης των Δαμαστών των Τρόμων—ένα σύμπλεγμα άκομψης αρχιτεκτονικής που σχεδιάστηκε και σηκώθηκε μετά το πέρας των Δαιμονικών Πολέμων, από εργολάβους επηρεαζόμενους από το μοντέρνο στυλ των Μπραορών. Εκεί, το οχυρό του Όλμουν φιλοξενεί την πολιτοφυλακή της Λαερνόκτους η οποία έχουν στενές σχέσεις με τους Δαμαστές. Πλάι στο οχυρό βρίσκεται η κεντρική διοίκηση της φατρίας των Δαμαστών—το Κτίσμα του Τρόμου. Στα άνω επίπεδα του γοτθικού κτίσματος στεγάζονται τα γραφεία της φατρίας, ενώ στο ισόγειο και στα υπόγεια υπάρχουν ειδικά διαμορφωμένοι χώροι όπου γίνεται η εκτροφή και εκπαίδευση μαγικών θηρίων.

Βόρεια της Λαερνόκτους και πέρα απ’ τον λόφο Γκναθόρ, στις απότομες πλαγιές των λόφων Ντρουάργκους Έσθε, εκτείνεται ένα πελώριο κομμάτι πυκνής βλάστησης—το δαιδαλώδες δάσος τους Ίλγκος Ναάρντ. Μέσα από τα δύσβατα μονοπάτια, το δάσος οδηγεί στον καταυλισμό Ντόρασφολγκαν, όπου ζούνε οι Δρύιδες της σέκτας των Τρόμων—σιωπηλοί θεατές του Σαλόρρας και φύλακες της Αρχαίας Πύλης της Γης της Επαγγελίας. Η έλευση ανυποψίαστων περιπλανόμενων τυχοδιωκτών στην ευρύτερη περιοχή του Ίλγκος Ναάρντ, μπορεί να αποβεί μοιραία, αφού το επικίνδυνο δάσος, πέραν ότι φρουρείται από τους Δρύιδες, είναι το σπίτι διαφόρων μαγικών θηρίων και άλλων αλλόκοσμων πλασμάτων που ευκαιριακά διαβήκαν τα ισχνά σύνορα της διάστασης Αλσιδόρα και βρέθηκαν μια για πάντα στον υλικό κόσμο.

Sanserys

Μια από τις μεγαλύτερες πόλεις της επαρχίας της Λαερνόκτους είναι η Σανσέρις. Πλάι στην βορειοανατολική ακτογραμμή της λίμνης Ασδάριδας, η Σανσέρις φημίζεται για την πλούσια αλιεία της όπως και για τα υποθαλάσσια ορυχεία άνθρακα και πολύτιμων λίθων—κυρίως ρουμπινιών και διαμαντιών.

Την πόλη επισκέπτονται συχνά έμποροι και περαστικοί τουρίστες, αφού λειτουργεί ως σταυροδρόμι μεταξύ των συνόρων της Λαερνόκτους, του Κατζέμεραν και του ελμαριανού κράτους Ύλνα’Ανόρ. Η αγορά του Λίρεντ έχει μεγάλη ποικιλία εγχώριων αγαθών, ενώ είναι γνωστό ότι κοντά στην ανατολική πύλη της πόλης, στο παζάρι του Θαρμέντις κατά καιρούς στήνονται νομαδικές εμπορικές άμαξες που εμπορεύονται αγαθά που έφτασαν από τις πιο απομακρυσμένες περιοχές της Ασμέδα.

Στο λιμάνι του Σανς—το μεγαλύτερο της λίμνης Ασδάριδας, προσαράσσονται τα πλοία της συντεχνίας των Ανθρακωρύχων της Σανσέρις. Με επικεφαλής τον νάνο Μπιλμόριν του Μαυρομούτσουνου της οικογενείας των Θεριοπολεμιστών, η συντεχνία εργάζεται αδιάκοπα στα υποθαλάσσια ορυχεία, εξορύσσοντας καθημερινά πολλούς τόνους άνθρακα και σεβαστές ποσότητες πολύτιμων λίθων. Για την συντεχνία δουλεύουν κατά κύριο λόγο κακοποιοί, λωποδύτες και λιποτάκτες, οι οποίοι εκτείνουν την κάθειρξη τους ως εργαζόμενοι σ’ αυτό το επικίνδυνο μέρος. Είναι σύνηθες οι βαρυποινίτες να καταλήγουν στα ορυχεία της Ασδάριδας που εδώ και χρόνια έχει την φήμη της χειρότερης των φυλακών στην πολιτεία της Λαερνόκτους. Η συντεχνία σχεδόν πάντα έχει ανάγκη από επιπλέον χέρια—εξάλλου, δεν ήταν λίγες οι φορές που επικίνδυνα πλάσματα αναδύθηκαν από τους βαθείς πυθμένες της λίμνης και κατατρόπωσαν τα πλοία της συντεχνίας παίρνοντας μαζί τους δεκάδες ανθρώπινες ψυχές.

Ανατολικά του λιμανιού Σανς, πάνω στον λόφο Ντίαραμ δεσπόζει το Μάιρκεζ—περιοχή του ευγενή οίκου Καρθ. Δήμαρχος και τοπικός άρχοντας της Σανσέρις είναι ο Λαρμάντις Ντόρα’Καρθ, πατέρας του οίκου των Καρθ. Ο ξενόφοβος Λαρμάντις επιθυμεί διακαώς την διάλυση της συντεχνίας των Ανθρακωρύχων, αφού υποστηρίζει ότι τα κοιτάσματα ανήκουν δικαιωματικά στην κληρονομιά του οίκου των Καρθ. Έτσι, έχει αρχίσει να καταστρώνει ένα σχέδιο που θα βγάλει από την μέση τον, όπως ο ίδιος αποκαλεί, “ξενόφερτο εισβολέα” νάνο Μπιλμόριν—απλώς ψάχνει την σωστή στιγμή και τους κατάλληλους ανθρώπους που θα εκπληρώσουν τα πλάνα του.

Laerys Castle

Το κάστρο του Λαέρη είναι από τα αρχαιότερα οχυρά της Λαερνόκτους. Χτισμένο κοντά στα βόρεια σύνορα με την Μπραόρα, το περιβόητο κάστρο φημίζεται για το γεγονός ότι δεν έχει χαθεί ποτέ από τα χέρια των Λαερνοκτών, παρ’ όλο που πολιορκήθηκε αρκετές φορές στην ιστορία—με την σφοδρότερη πολιορκία αυτή των λυσσαλέων σαραγκοθών δαιμόνων κατά τα έτος 231 της Εποχής του Δευτέρου Φεγγαριού. Ακόμη και μετά τους Δαιμονικούς Πολέμους, όταν η διεκδίκηση εδαφών ήταν ρευστή μεταξύ των κρατών της Ασμέδα, το χτίσμα “στάθηκε” στο ύψος του, ενάντια στους ορκς της Ούζγκαρ, αλλά και σε αρκετές αψιμαχίες με τους ανήσυχους και αχόρταγους για νέα εδάφη Μπραορούς.

Σήμερα, το κάστρο ορθώνεται πιο επιβλητικό και ενισχυμένο από ποτέ, αφού είναι η βάση του 4ου Τάγματος του Λαερνόκτιου στρατού. Από το τάγμα δεν λείπουν βετεράνοι Δαμαστές των Τρόμων, που προτίμησαν να αποσυρθούν από την φατρία τους και να υπηρετήσουν τα στρατεύματα της πατρίδας τους, σε αυτό το κομβικό και ακριτικό σημείο, προστατεύοντας τα εδάφη από τους απρόβλεπτους Μπραορούς, όπως και από τους θερμοκέφαλους Ουζγκάρους. Επικεφαλής του 4ου Τάγματος είναι ο ελμαέριος στρατηγός Βίγκο Βάλεθ’Άναρ—εγγονός του Άλμιρ Μελένριθ’Άναρ, ενός από τους δύο στρατάρχεις που υπηρέτησαν και πολέμησαν στους Δαιμονικούς Πολέμους.

Dictalus Grove

Το Σύδεντρο του Δικτάλου, υπήρξε ένα από τα πιο σημαντικά σημεία ανταμώματος των πρώτων έγιαφεν που έφτασαν από την μακρινή Νελούβια στην νέα, τότε, γη της Ασμέδα.

Βαθιά ριζωμένο στους πρόποδες των ψηλών ορών της Αδέρχιας, το σύδεντρο υπήρξε τόπος λατρείας προς την φύση για τους προγόνους των έγιαφεν. Λόγος γι’ αυτό ήταν τα σύνορα με την εξωτερική διάσταση Αλσιντόρα, τα οποία ήταν ιδιαίτερα ισχνά, ενώ λεγόταν πως η δύναμη της θεάς Μητέρας ανέβλυζε ακατάπαυστα στην ευρύτερη περιοχή. Εδώ αρχικά εγκαταστάθηκαν οι πρώτοι Δρυίδες των Τρόμων της Ασμέδα, τελώντας ιερές δοξασίες προς τη γη και τη φύση. Η αρχαία αυτή αύρα εξακολουθεί να “πάλλεται” στον αέρα αυτού του ιερού τόπου για τους έγιαφεν, μέχρι και σήμερα.

Μετά την καταστροφή της Αρχαίας Πύλης της Ανάσας της Ερήμου, όπου επακολούθησε και η νίκη των ανθρώπων ενάντια στους τρομερούς δαιμονικούς εισβολείς του Σάραγκοθ κατά το έτος 266 IIE, η ενέργειες της φύσης που περίζωναν τον Δίκταλο ταλαντώθηκαν συθέμελα. Αποτέλεσμα αυτής της κοσμικής “αναταραχής” ήταν να μετατοπιστούν οι νοητές συντεταγμένες της Αλσιντόρα και το μέρος να χάσει ολοκληρωτικά την όποια σύνδεση είχε ως τότε μ’ αυτήν τη διάσταση. Κάποιοι Δρυίδες πιστεύουν ότι η ενέργεια αυτή αντλήθηκε από την ίδια την θεά Μητέρα ώστε να “σπάσει” την σφραγίδα της Αρχαία Πύλης και να κλείσει μια για πάντα την διεφθαρμένη από τους δαίμονες δίοδο της Ανάσας της Ερήμου. Μια άλλη εκδοχή λέει πως η τρομερή αυτή δύναμη εξαπολύθηκε από τον ίδιο τον υλικό κόσμο του Σαλόρρας αποβάλλοντας του δαίμονες εισβολείς πίσω στην άβυσσο του Σάραγκοθ και στη συνέχεια άνοιξε μια από τις πιο πρόσφατες Πύλες των Αρχαίων, αυτή της Γης της Επαγγελίας. Τι πραγματικά συνέβη, είναι κάτι που ακόμη οι σέκτες των δρυίδων της μητέρας δεν έχουν αποκρυπτογραφήσει πλήρως.

Ο δρυμός με τα χρόνια εγκαταλείφθηκε. Σήμερα, τα ερείπια της κάποτε ζωντανής αυτής περιοχής, στοιχειώνουν τον δρυμό—μισογκρεμισμένα κτίσματα που καταπλακώθηκαν και μονοπάτια που σκεπάστηκαν από την αναπόφευκτη παρέμβαση της φύσης ανά του αιώνες. Για λόγους που μόνο οι Δρυίδες των Τρόμων γνωρίζουν, το μέρος αποφεύγεται και οι ίδιοι συμπεριφέρονται σαν να μην υπήρξε ποτέ. Παρ’ όλα αυτά, πολλοί περίεργοι λόγιοι και ιστορικοί θέλουν να ρίξουν φως στο άλλοτε αυτό ιερό μέρος. Τέτοιοι ιστορικοί είναι σύνηθες να προσλαμβάνουν θαρραλέους τυχοδιώκτες που προτίθενται να ανασκάψουν το μέρος, προκειμένου να μαθευτεί τι κρύβει το Σύδεντρο του Δικτάλου στα ενδότερα του.

Promised Land Pathgate

Οι Δρόμοι των Αρχαίων, ένα αρχέγονο και πανίερο δίκτυο της μεταβατικής διάστασης του αιθέρα, που αποτελείται από διαπλεκόμενα “μονοπάτια” έχει εκδηλωθεί στον υλικό κόσμο υπό την μορφή των Αρχαίων Πυλών—τις διόδους που οδηγούν εκεί πέρα. Ο μύθος λέει ότι η ίδια η θεά Μητέρα “έπλεξε” το δίκτυο. Μια από αυτές τις Αρχαίες Πύλες, αυτή της Γης της Επαγγελίας, δεσπόζει στον καταυλισμό Ντόρασγφολγκαν.

Η Αρχαία Πύλη, καμουφλαρισμένη με την πυκνή και φιδογυριστή βλάστηση του δάσους Ίλγκος Ναάρντ, δεν είναι ένα απλό αξιοθέατο όπου μπορεί ο καθένας να επισκέπτεται. Οι Δρυίδες των Τρόμων έχουν πάντοτε την προσοχή τους στραμμένη στην ιερή πύλη. Ελάχιστες είναι οι ιστορίες θνητών που κατάφεραν να την δουν με τα μάτια τους και ακόμη λιγότερες αυτών που την διαβήκαν και επέστρεψαν στα εγκόσμια για να διηγηθούν την εμπειρία τους.

Η δασώδης περιοχή που αγκαλιάζει την Αρχαία Πύλη είναι “σπίτι” πλασμάτων της φύσης κάθε λογής—είτε του υλικού κόσμου, είτε εξωγενή που προέρχονται από την Αλσιντόρα και το Φέιγουαϊλντ. Εντός της πύλης και στα πλαίσια της νοητής ύπαρξης, άρχων και αιώνιος φύλακας του μέρους είναι ο Μπρίτλστοουν Όουκλιφ, ένας από τους Αρχαίους Ευγενείς φεν της Αλσιντόρα. Συχνά, μαζί του παρευρίσκεται η Θεριομητέρα Τρισάντρια η Ανεμοαίματη μαζί με τους Υψηλούς Δρύιδες της σέκτας των Τρόμων.