Murder Call Apostle

Στον κόσμο υπάρχουν ελάχιστοι ιερείς του θεού των δολοφόνων Nerkan Thak’Ar, και ακόμη λιγότεροι οι ιεραπόστολοι του φονικού δόγματος. Η ζωή τους είναι ένας δρόμος μοναχικός, με ζοφερό επίλογο, και το χρίσμα που δέχονται από τον άκαρδο θεό μοιάζει περισσότερο με επίταξη ενός ανώτερου καλέσματος παρά με θεία χάρη: όσοι επιλέγουν να διαβούν στο βαθύτερο μονοπάτι του Αυτόχειρα Θεού βιώνουν την πράξη του φόνου ως το ιερό δισκοπότηρο της προδικασμένης τους ύπαρξης.

Καθώς το ιερατείο του Προδότη θεού είναι ανοργάνωτο, δεν υπάρχει διδαχή από άλλους πνευματικούς για να λάβει ένας νέος ιερέας τα δώρα του· η κατεύθυνση που πρέπει να πάρει ώστε να αγγίξει την πεμπτουσία του δολοφόνου βασίζεται καθαρά και μόνο στις πράξεις του. Πράξεις φρικτές και βίαιες, γεμάτες θέληση να σπείρουν δυστυχία, φόβο, και κοινωνική αναταραχή, συμβαίνουν σε όλο τον κόσμο υπό το βαρύ πέπλο της νύχτας, με σκοπό να προκαλέσουν την προσοχή του θεού. Κι αν τελικά ο Nerkan Thak’Ar εκτιμήσει την “τέχνη” κάποιου ιερέα-δολοφόνου, τον επισκέπτεται μέσα στην προσευχή του—μια συνάντηση με δύο μόνο ενδεχόμενα: είτε ο κόσμος γλιτώνει για πάντα από έναν επικίνδυνο φονιά, όταν η Σκοτεινή Λεπίδα συλλέξει την ίδια του την ψυχή στο βασίλειο Sehh Saye, είτε υποδέχεται το μένος ενός δολοφόνου διαποτισμένου με την αποτρόπαια δύναμη της σκοτεινότερης όλων των θεοτήτων.

Path to the Dark Blade

Δεν υπάρχει μύηση για να γίνει κάποιος murder call apostle. Δεν υπάρχει διδάσκαλος, δεν υπάρχει στοά μυστικιστών να τον υποδεχτεί, δεν υπάρχει τελετή. Η οδός προς τον Nerkan Thak’Ar χαράσσεται μόνο από αίμα—το αίμα των αμέτρητων θυμάτων που ο επίδοξος ιεραπόστολος αφιερώνει στον θεό του προτού καν εκείνος γνωρίζει το όνομά του.

The Priest of Murder

Πριν αγγίξει αυτό το βαθύτερο σκαλοπάτι, ο επίδοξος πρέπει να είναι ήδη ικανός ιερέας που χειρίζεται θεϊκή μαγεία—εκείνη η σύνδεση είναι ο φορέας μέσα από τον οποίο η Σκοτεινή Λεπίδα θα τον αναγνωρίσει—και η λατρεία του ταγμένη στον ίδιο τον φόνο, στο σκοτεινό χάρισμα που μοιράζεται ο Nerkan Thak’Ar· δίχως αυτό, καμία γραμμή επικοινωνίας δεν ανοίγει μεταξύ ιερέα και θεού. Πέρα από τη μαγεία, η ψυχή του πρέπει να είναι ήδη βαπτισμένη στις τέχνες της παραπλάνησης—να ξεγελά αντιπάλους με ψεύτικες κινήσεις, να μιλά πειστικά, να διαβάζει τα μυστικά κίνητρα όσων στέκονται απέναντί του, και να είναι βαθιά μελετημένος στις γνώσεις των θρησκειών. Πάνω από όλα, πρέπει ήδη να γνωρίζει πώς να επιφέρει το θανατηφόρο χτύπημα στα ακάλυπτα σημεία ενός εχθρού—την τέχνη που εξασκούν λωποδύτες και πληρωμένοι εκτελεστές· δίχως αυτή τη βάση, η ικανότητα ξεκληρισμού ζωής μέσα από ένα αμέριμνο σημείο δεν μπορεί να χτιστεί παραπέρα.

The God’s Visitation

Τέλος, και ίσως το πιο κρίσιμο, ο επίδοξος πρέπει να έχει σπείρει αρκετή φρίκη στον κόσμο ώστε ο Nerkan Thak’Ar να τον επισκεφτεί. Αυτή η συνάντηση δεν προγραμματίζεται· συμβαίνει αν συμβαίνει, και πάντα στη μέση μιας προσευχής. Το αποτέλεσμα μπορεί να είναι το χρίσμα ή ο θάνατος—η Σκοτεινή Λεπίδα δεν αφήνει χώρο για μέτρια αποτελέσματα.

The Apostle’s Gifts

Όσα δώρα δίνει ο Nerkan Thak’Ar στους ιεραποστόλους του τα δίνει απευθείας, χωρίς ενδιάμεσο. Δεν υπάρχει διδασκαλία πίσω από αυτές τις ικανότητες—υπάρχει μόνο η ίδια η σκοτεινή χάρη του θεού, που εμποτίζει τον ιερέα-δολοφόνο και τον μετατρέπει σε εργαλείο της θέλησης του Αυτόχειρα Θεού. Με το πέρασμα του χρόνου και τη συσσώρευση φόνων στο όνομα της θρησκείας του, ο ιεραπόστολος ανακαλύπτει σταδιακά νέες όψεις αυτής της σκοτεινής ευλογίας.

The Mortal Craft

Παράλληλα με την ιερατική του εκπαίδευση—την οποία δεν εγκαταλείπει αλλά εμβαθύνει, μαθαίνοντας νέα ξόρκια και εξελίσσοντας τις θεϊκές του δυνάμεις σαν να συνέχιζε τη ζωή του ως κανονικός ιερέας—επεκτείνει διακριτικά και τη μαχητική του κατάρτιση: εξοικειώνεται με κάθε απλό όπλο, φέρει με άνεση ελαφριά θωράκιση, και εξασκείται στην αποφυγή χτυπημάτων, στην πάλη σώμα με σώμα, και στη μάχη με γυμνά χέρια. Δεν φτάνει ποτέ στο επίπεδο πραγματικού πολεμιστή—το κύριο εργαλείο του παραμένει η συνδυασμένη τέχνη της παραπλάνησης και της θεϊκής μαγείας. Από τον παλιό του ρόλο ως λωποδύτη ή πληρωμένου εκτελεστή κρατά την ικανότητα να εκμεταλλεύεται κάθε ακάλυπτο σημείο: όταν βρει τη στιγμή που ο εχθρός δεν τον έχει αντιληφθεί—αμέριμνο, πλευρισμένο, αβοήθητο, ή ζαλισμένο—η λεπίδα του δεν τραυματίζει απλώς αλλά σχεδόν αφαιρεί τη ζωή με ένα μοναδικό κόψιμο. Όσο ωριμάζει στην οδό του, η εκμετάλλευση αυτής της ευκαιρίας γίνεται όλο και πιο τρομερή, ώσπου ένα και μοναδικό άνοιγμα να σημαίνει σχεδόν βέβαιη καταστροφή. Μόνο πλάσματα με ζωντανή σάρκα και αναγνωρίσιμη ανατομία υποπίπτουν σε αυτά τα χτυπήματα· νεκροζώντανα και άσαρκα όντα δεν διαθέτουν τα σημεία που η τέχνη αναζητά.

The Dark Blade’s Grace

Πέρα από την κοσμική του τέχνη, ο ιεραπόστολος εντρυφεί στη φριχτή δύναμη του σκοτεινού χαρίσματος του φόνου. Μπορεί να το επικαλεστεί ακαριαία—εκεί όπου ένας κοινός ιερέας θα χρειαζόταν ολόκληρη στιγμή προσήλωσης, εκείνος αρκείται σε μια σύσπαση των δαχτύλων και μια ψιθυριστή επίκληση. Όταν το επικαλεστεί, η λεπίδα του πέφτει με σκοτεινή θεϊκή χάρη που διαπερνά μαγικές προστασίες· κάθε πανοπλία ή ξόρκι άμυνας που ο εχθρός κουβαλά καίγεται μπρος στην ίδια τη θέληση του Αυτόχειρα Θεού, και μόνο προστατευτικές δυνάμεις αρκετά γερές—εκείνες που προέρχονται από αρτεφάκτα ή από θεούς ισόπαλους με τον δικό του—μπορούν να σταθούν εμπόδιο. Όσο ο φόνος συσσωρεύεται και η σκοτεινή ευλογία βαθαίνει, ο ιεραπόστολος επικαλείται το δώρο όλο και πιο συχνά, και η διεισδυτική του δύναμη φτάνει σε όλο και βαθύτερα στρώματα προστασίας, ώσπου στην κορύφωση της οδού του καμία θωράκιση κάτω από τη δύναμη ενός αρτεφάκτου να μην αντέχει στη βαρύτητα του χτυπήματός του. Σε εκείνη την ίδια κορύφωση αποκτά και την υπέρτατη ευλογία της θρησκείας του: κάθε φονικό που διαπράττει ενώ έχει επικαλεστεί το κάλεσμα του φόνου δεν αφήνει απλώς πτώμα πίσω—εξαϋλώνει ολοσχερώς το θύμα σε μια κρύα μαύρη φλόγα που το διαλύει μπρος στα μάτια όσων το είδαν να πέφτει. Η ψυχή μεταφέρεται απευθείας στην κατοικία του Ψυχρόκαρδου θεού, και καμία κοινή δύναμη επαναφοράς δεν μπορεί να την επιστρέψει· μόνο η σύμπραξη των ισχυρότερων δυνάμεων του κόσμου και των θεών—ένα θαύμα τόσο σπάνιο που ελάχιστοι θνητοί θα το αντικρίσουν ποτέ—μπορεί να αντιστρέψει αυτό που ο Αυτόχειρας Θεός έχει διεκδικήσει. Όντα διαλυμένα με αυτόν τον τρόπο διαγράφονται οριστικά από την ύπαρξη: όχι μόνο σώμα, όχι μόνο ψυχή, αλλά και κάθε ίχνος που οι θεϊκές δυνάμεις θα μπορούσαν αργότερα να ψάξουν. Η Σκοτεινή Λεπίδα δεν αφήνει υπολείμματα.

The Gallery of Murder

Κάτι που δεν γνωρίζει ο περισσότερος κόσμος για αυτές τις τρομακτικές φιγούρες είναι πως, παρ’ όλο το χάος και τη δίψα για αίμα που τους διακατέχει, έχουν καταφέρει να οργανώσουν κυψέλες σε στοές σε διάφορα σημεία του κόσμου, όπου “εκθέτουν” τα νεκρά σώματα των θυμάτων τους ως τρόπαια—άλλοτε ολόκληρα, άλλοτε σε τεμάχια. Αυτό καθιερώθηκε πριν εκατοντάδες χρόνια: ενώ χάριζαν στον Nerkan Thak’Ar την ψυχή του θύματος, οι ίδιοι δεν ησύχαζαν αν δεν ολοκλήρωναν το “έργο τέχνης” τους για να το θαυμάσουν οι επόμενες γενιές δολοφόνων. Έτσι γεννήθηκε μια άτυπη οργάνωση, γνωστή σε λίγους με το όνομα Gallery of Murder—ελάχιστα μέλη, όλοι τους στυγεροί φονιάδες στο όνομα της Σκοτεινής Λεπίδας.

Η εμφάνιση των ιεραποστόλων δεν είναι κάποια συγκεκριμένη. Τις περισσότερες φορές φαίνονται απλοί, καθημερινοί άνθρωποι, καθώς έτσι συγχωνεύονται ευκολότερα μέσα στο πλήθος με τα μάτια πάντα ανοιχτά για το επόμενο μακάβριο χτύπημα· υπάρχουν όμως κι εκείνοι που, στον οίστρο της αναζήτησης του επόμενου αιμόλουτρου, θέλουν να δουν στο βλέμμα του θύματος την απόλυτη φρίκη και να ακούσουν την εκλιπάρηση της τρεμάμενης φωνής του, οπότε επιλέγουν την ανάλογη σκοτεινή και αποκρουστική αμφίεση. Αυτά τα κτήνη, που μονίμως σχεδιάζουν τον τρόπο που θα δολοφονήσουν το επόμενο θύμα τους, μπορεί κανείς να τα βρει σε οποιαδήποτε κατοικημένη περιοχή του κόσμου.

The Apostle’s End

Φημολογείται πως οι ιεραπόστολοι του θανάτου, όταν κλείσουν τον κύκλο της ζωής τους σε αυτόν τον μάταιο κόσμο, δεν περιμένουν τη φυσική φθορά να τους πάρει. Αποσύρονται δίνοντας ένα τέλος με την πράξη της αυτοχειρίας, αφιερώνοντάς την στο κατάμαυρο δόγμα της θρησκείας τους—το ίδιο τους το αίμα ως τελευταία προσφορά στον Nerkan Thak’Ar, η ίδια τους η ψυχή ως το τελικό τρόπαιο που γεμίζει την προσωπική τους θέση στη Gallery of Murder. Λίγοι γνωρίζουν πώς ακριβώς συμβαίνει αυτή η τελετουργία· εκείνοι που θα μπορούσαν να την περιγράψουν δεν επιστρέφουν για να μιλήσουν.