MURDER CALL APOSTLE

Στον κόσμο, υπάρχουν ελάχιστοι ιερείς του θεού των δολοφόνων Nerkan Thak’Ar, και ακόμη λιγότεροι είναι οι ιεραπόστολοι του φονικού δόγματος. Η ζωή των ιεραποστόλων του φόνου είναι ένας δρόμος μοναχικός, με ζοφερό επίλογο, και το χρίσμα που δέχονται από τον άκαρδο θεό πρόκειται για μια επίταξη ενός ανώτερου καλέσματος παρά για θεία χάρη. Αυτοί που επιλέγουν να διαβούν στο βαθύτερο μονοπάτι του Αυτόχειρα Θεού είναι άτομα που βιώνουν την πράξη του φόνου ως το ιερό δισκοπότηρο της προδικασμένης τους ύπαρξης.

Καθώς το ιερατείο του Προδότη θεού είναι ανοργάνωτο, δεν υπάρχει κάποια συγκεκριμένη διδαχή από άλλους πνευματικούς, ούτως ώστε κάποιος νέος ιερέας να λάβει τα δώρα του. Η κατεύθυνση που πρέπει να πάρει ο εκάστοτε ιερέας ώστε να αγγίξει την πεμπτουσία του δολοφόνου βασίζεται καθαρά και μόνο στις πράξεις του. Πράξεις φρικτές και βίαιες, γεμάτες θέληση να σπείρουν δυστυχία, φόβο, και κοινωνική αναταραχή, συμβαίνουν σε όλο τον κόσμο υπό το βαρύ και σκιερό πέπλο της νύχτας, με σκοπό οι ιερείς να προκαλέσουν την προσοχή του θεού τους.

Καθώς εξελίσσεται αυτός ο σκοτεινός στρόβιλος ανίερων πράξεων, είναι πιθανόν ο Nerkan Thak’Ar να εκτιμήσει την “τέχνη” κάποιου ιερέα-δολοφόνου και να τον επισκεφτεί κατά τη διάρκεια της προσευχής του. Μετά από κάθε τέτοια συνάντηση που συμβαίνει μεταξύ ενός ιερέα και του Αυτόχειρα Θεού, υπάρχουν δύο ενδεχόμενα—το ένα είναι να γλιτώσει ο κόσμος από έναν επικίνδυνο δολοφόνο μια για πάντα, εφόσον η Σκοτεινή Λεπίδα συλλέξει την ψυχή του στην ήμι-διάσταση Sehh Saye. Το άλλο ενδεχόμενο είναι μια δυσοίωνη τροπή της τύχης για τους κατοίκους του Salorras, καθώς ο κόσμος θα υποδεχτεί το μένος ενός ιερέα-δολοφόνου που διαποτίστηκε από την αποτρόπαια και τρομακτική δύναμη του σκοτεινότερου όλων των θεοτήτων.

Κάτι που δεν γνωρίζει ο περισσότερος κόσμος για αυτές τις τρομακτικές φιγούρες του Salorras είναι πως, παρ’ όλο το χάος και τη δίψα για αίμα που τους διακατέχει, έχουν καταφέρει να οργανώσουν κυψέλες σε στοές σε διάφορα σημεία του κόσμου, όπου “εκθέτουν” τα νεκρά σώματα των θυμάτων τους ως τρόπαια—άλλες φορές ολόκληρα, και άλλες φορές σε τεμάχια. Αυτό καθιερώθηκε πριν εκατοντάδες χρόνια, γιατί ενώ χάριζαν στον Nerkan Thak’Ar την ψυχή του θύματός τους, οι ίδιοι δεν ησύχαζαν αν δεν ολοκλήρωναν το “έργο τέχνης” τους για να θαυμάσουν οι επόμενες γενιές δολοφόνων. Έτσι δημιουργήθηκε μια άτυπη οργάνωση, γνωστή σε λίγους με το όνομα Gallery of Murder, στην οποία υπάρχουν ελάχιστα μέλη, και όλοι τους είναι στυγεροί φονιάδες στο όνομα της Σκοτεινής Λεπίδας.

Η εμφάνιση των ιεραποστόλων του φόνου δεν είναι κάποια συγκεκριμένη. Τις περισσότερες φορές φαίνονται απλοί, καθημερινοί άνθρωποι, καθώς συγχωνεύονται ευκολότερα μέσα στο πλήθος και έχουν πάντα τα μάτια τους ανοιχτά με σκοπό να δώσουν το επόμενο μακάβριο χτύπημά τους. Φυσικά, υπάρχουν και αυτοί που στον οίστρο της αναζήτησης του επόμενου αιμόλουτρού τους θέλουν να δούνε στο βλέμμα του θύματός τους την απόλυτη φρίκη και να ακούσουν την εκλιπάρηση της τρεμάμενης φωνής του, οπότε επιλέγουν την ανάλογη σκοτεινή και αποκρουστική αμφίεση για αυτόν τον σκοπό.

Τούτον τον άκαρδο τρόπο ζωής σχεδόν πάντοτε ακολουθούν ιερείς του δόγματος του Θεού Δολοφόνου, οι οποίοι επίσης κατέχουν εξαίρετες ικανότητες ως πανούργοι λωποδύτες ή πληρωμένοι εκτελεστές, αν και ιστορικά υπήρξαν κάποιοι που ήταν θεόπνευστοι ιερείς εκ γενετής ή και legatees. Αυτά τα κτήνη, που μονίμως σχεδιάζουν τον τρόπο που θα δολοφονήσουν το επόμενο θύμα τους, δυστυχώς για τον κόσμο του Salorras, μπορεί κανείς να τα βρει σε οποιαδήποτε κατοικημένη περιοχή του πλανήτη.

Path to the Dark Blade

Δεν υπάρχει μύηση για να γίνει κάποιος Murder Call Apostle. Δεν υπάρχει διδάσκαλος, δεν υπάρχει στοά μυστικιστών για να τον υποδεχτεί, δεν υπάρχει τελετή. Η οδός προς τον Nerkan Thak’Ar χαράσσεται μόνο από αίμα—το αίμα των αμέτρητων θυμάτων που ο επίδοξος ιεραπόστολος αφιερώνει στον θεό του προτού καν εκείνος γνωρίζει το όνομά του.

Πριν αγγίξει αυτό το βαθύτερο σκαλοπάτι, ο επίδοξος πρέπει να είναι ήδη ικανός κληρικός που χειρίζεται θεϊκή μαγεία—εκείνη η σύνδεση είναι ο φορέας μέσα από τον οποίο η Σκοτεινή Λεπίδα θα τον αναγνωρίσει. Πρέπει επίσης να φέρει στις αρμοδιότητές του την Murder Domain· δίχως αυτή, καμιά γραμμή επικοινωνίας δεν μπορεί να ανοίξει μεταξύ του ιερέα και του θεού του. Πέρα από τη μαγεία, η ψυχή του πρέπει να είναι ήδη βαπτισμένη στις τέχνες της παραπλάνησης—να ξέρει πώς να ξεγελά αντιπάλους με ψεύτικες κινήσεις στη μάχη, να μιλά πειστικά, να διαπραγματεύεται με δολοπλοκία, να διαβάζει τα μυστικά κίνητρα όσων στέκονται απέναντί του, και να είναι βαθιά μελετημένος στις γνώσεις των θρησκειών—τις δικές του και των άλλων.

Πάνω από όλα, ο επίδοξος ιεραπόστολος πρέπει ήδη να γνωρίζει πώς να επιφέρει το θανατηφόρο χτύπημα στα ακάλυπτα σημεία ενός εχθρού—την τέχνη που εξασκούν λωποδύτες και πληρωμένοι εκτελεστές. Δίχως αυτή τη βάση, η ικανότητα ξεκληρισμού ζωής μέσα από ένα αμέριμνο σημείο δεν μπορεί να χτιστεί παραπέρα.

Τέλος, και ίσως το πιο κρίσιμο, ο επίδοξος πρέπει να έχει σπείρει αρκετή φρίκη στον κόσμο ώστε ο Nerkan Thak’Ar να τον επισκεφτεί. Αυτή η συνάντηση δεν προγραμματίζεται· συμβαίνει αν συμβαίνει, και πάντα στη μέση μιας προσευχής. Το αποτέλεσμα μπορεί να είναι το χρίσμα ή ο θάνατος—η Σκοτεινή Λεπίδα δεν αφήνει χώρο για μέτρια αποτελέσματα.

The Apostle’s Gifts

Όσα δώρα δίνει ο Nerkan Thak’Ar στους ιεραποστόλους του τα δίνει απευθείας, χωρίς ενδιάμεσο. Δεν υπάρχει διδασκαλία πίσω από αυτές τις ικανότητες—υπάρχει μόνο η ίδια η σκοτεινή χάρη του θεού, που εμποτίζει τον ιερέα-δολοφόνο και τον μετατρέπει σε εργαλείο της θέλησης του Αυτόχειρα Θεού. Με το πέρασμα του χρόνου και τη συσσώρευση φόνων στο όνομα της θρησκείας του, ο ιεραπόστολος ανακαλύπτει σταδιακά νέες όψεις αυτής της σκοτεινής ευλογίας.

Παράλληλα με την ιερατική του εκπαίδευση—την οποία ο ιεραπόστολος δεν εγκαταλείπει αλλά συνεχίζει να εμβαθύνει, μαθαίνοντας νέα ξόρκια και εξελίσσοντας τις θεϊκές του δυνάμεις σαν να συνέχιζε τη ζωή του ως κανονικός κληρικός—επεκτείνει διακριτικά και τη μαχητική του κατάρτιση: εξοικειώνεται με κάθε απλό όπλο, φέρει με άνεση ελαφριά πανοπλία, και εξασκείται στην αποφυγή χτυπημάτων, στην πάλη σώμα με σώμα, και στη μάχη με γυμνά χέρια. Δεν φτάνει ποτέ στο επίπεδο πραγματικού πολεμιστή—το κύριο εργαλείο του παραμένει η συνδυασμένη του τέχνη της παραπλάνησης και της θεϊκής μαγείας. Από την τέχνη του παλιού του ρόλου ως λωποδύτη ή πληρωμένου εκτελεστή κρατά την ικανότητα να εκμεταλλεύεται κάθε ακάλυπτο σημείο: όταν βρει τη στιγμή που ο εχθρός του δεν τον έχει αντιληφθεί—αμέριμνο, πλευρισμένο, αβοήθητο, ή ζαλισμένο—η λεπίδα του δεν τραυματίζει απλώς αλλά σχεδόν αφαιρεί τη ζωή με ένα μοναδικό κόψιμο. Όσο ωριμάζει στην οδό του, η εκμετάλλευση αυτής της ευκαιρίας γίνεται όλο και πιο τρομερή, ώσπου ένα και μοναδικό βρισκόμενο άνοιγμα να σημαίνει σχεδόν βέβαιη καταστροφή. Μόνο πλάσματα με ζωντανή σάρκα και αναγνωρίσιμη ανατομία υποπίπτουν σε αυτά τα χτυπήματα· νεκροζώντανα και άσαρκα όντα δεν διαθέτουν τα σημεία που η τέχνη αναζητά.

Πέρα από την κοσμική του τέχνη, ο ιεραπόστολος εντρυφεί και επεκτείνει τη φριχτή δύναμη της Murder Domain. Μπορεί να επικαλεστεί το ανίερο δώρο της ως ακαριαία κίνηση—εκεί όπου ο κοινός ιερέας θα χρειαζόταν την πλήρη ροπή της σειράς του, ο ιεραπόστολος αρκείται σε μια στιγμιαία σύσπαση των δαχτύλων και μια ψιθυριστή επίκληση. Όταν το επικαλεστεί, η λεπίδα του πέφτει με σκοτεινή θεϊκή χάρη που διαπερνά μαγικές προστασίες· κάθε πανοπλία ή ξόρκι άμυνας που ο εχθρός κουβαλά καίγεται μπρος στην ίδια τη θέληση του Αυτόχειρα Θεού, και μόνο προστατευτικές δυνάμεις αρκετά γερές—εκείνες που προέρχονται από αρτεφάκτα ή από θεούς ισόπαλους με τον δικό του—μπορούν να σταθούν εμπόδιο. Όσο ο φόνος συσσωρεύεται και η σκοτεινή ευλογία βαθαίνει, ο ιεραπόστολος επικαλείται το δώρο όλο και πιο συχνά και η διεισδυτική του δύναμη φτάνει σε όλο και βαθύτερα στρώματα προστασίας, ώσπου στην κορύφωση της οδού του κανένα μαγικό όπλο ή πανοπλία κάτω από αρτεφάκτο δεν αντέχει στη βαρύτητα του χτυπήματός του. Σε εκείνη την ίδια κορύφωση, αποκτά και την υπέρτατη ευλογία της θρησκείας του: κάθε φονικό που διαπράττει ενώ έχει επικαλεστεί την Murder Call δεν αφήνει απλώς πτώμα πίσω—εξαϋλώνει ολοσχερώς το θύμα σε μια κρύα μαύρη φλόγα που το διαλύει μπρος στα μάτια όσων το είδαν να πέφτει. Η ψυχή μεταφέρεται απευθείας στην “κατοικία” του Ψυχρόκαρδου θεού Nerkan Thak’Ar, και κανένα κοινό ξόρκι ανάστασης δεν μπορεί να την επαναφέρει· μόνο μια διπλή επίκληση των ισχυρότερων δυνάμεων του υλικού και θεϊκού κόσμου—ένα ξόρκι ευχής αλυσιδωμένο με την υψηλότερη μορφή της αληθινής ανάστασης—μπορεί να αντιστρέψει αυτό που ο Αυτόχειρας Θεός έχει διεκδικήσει. Όντα διαλυμένα με αυτόν τον τρόπο διαγράφονται οριστικά από την ύπαρξη: όχι μόνο σώμα, όχι μόνο ψυχή, αλλά και ίχνη που οι θεϊκές δυνάμεις θα μπορούσαν αργότερα να ψάξουν. Η Σκοτεινή Λεπίδα δεν αφήνει υπολείμματα.

The Apostle’s End

Φημολογείται πως οι ιεραπόστολοι του θανάτου, όταν κλείσουν τον κύκλο της ζωής τους σε αυτόν τον μάταιο κόσμο, δεν περιμένουν τη φυσική φθορά να τους πάρει. Αποσύρονται δίνοντας ένα τέλος με την πράξη της αυτοχειρίας, αφιερώνοντάς την στο κατάμαυρο δόγμα της θρησκείας τους—το ίδιο τους το αίμα ως τελευταία προσφορά στον Nerkan Thak’Ar, η ίδια τους η ψυχή ως το τελικό τρόπαιο που γεμίζει την προσωπική τους θέση στη Gallery of Murder. Λίγοι γνωρίζουν πώς ακριβώς συμβαίνει αυτή η τελετουργία· εκείνοι που θα μπορούσαν να την περιγράψουν δεν επιστρέφουν για να μιλήσουν.