TAMER OF HORRORS

Οι tamers of horrors είναι γνωστοί δαμαστές άγριων θηρίων που η φήμη τους είναι ξακουστή σε όλον τον Salorras. Αρχικά, όταν εγκαταστάθηκαν οι άνθρωποι στην περιοχή της Laernoctus, είδαν ότι υπάρχουν στις γύρω περιοχές πολλά καινούρια είδη επικίνδυνων θηρίων και τεράτων· κι ενώ κάποιοι προσπάθησαν να καθαρίσουν το μέρος από αυτά καθώς τα είδαν ως απειλή, μια ομάδα από druids της Mother βρήκε μια διαφορετική λύση. Με τη θεία χάρη της θεάς τους, μπορούσαν να περάσουν τις ευλογίες της σε επίλεκτους θηριοδαμαστές ώστε να ενισχύσουν τις ικανότητές τους και να μπορούν να δαμάσουν ακόμη και αυτά τα μαγικά κτήνη. Η σέκτα των Druids of Horrors πήρε το όνομά της από το δέος και τον τρόμο που προκαλούν τα μαγικά θηρία, και η ελίτ των ευλογημένων από τη σέκτα πολεμιστών της Laernoctus ονομάστηκε Tamer of Horrors.

Οι δαμαστές των τρόμων είναι άτομα που από πολύ μικρή ηλικία είχαν την τάση να βρίσκονται κοντά στη φύση, δείχνοντας ιδιαίτερη αγάπη στην άγρια δύναμή της. Ως επίλεκτοι της σέκτας των Druids of Horrors περνούν από ειδική εκπαίδευση και μαθαίνουν τα πάντα σε σχέση με τα ζώα και τα μαγικά θηρία. Οι ειδικές ικανότητες που αποκτούν τους επιτρέπουν να έχουν δίπλα τους μαγικά θηρία ως πιστούς συντρόφους, με τα οποία δημιουργούν ισχυρούς δεσμούς και μοιράζονται αρκετές από τις δυνάμεις τους.

Οι περισσότεροι tamers of horrors είναι πιστοί στη θεά Mother, αν και υπάρχουν αρκετοί από αυτούς που πιστεύουν απλώς στη δύναμη της μητέρας φύσης. Φυσικά υπάρχουν διάφορες διαβαθμίσεις όσον αφορά την ηθική τους στάση ως προς τον υπόλοιπο κόσμο, και αυτό συνήθως εξαρτάται από το ποια πτυχή της τριπρόσωπης θεάς προτιμούν να πρεσβεύουν.

Συχνά οι tamers of horrors φορούν ρουχισμό και αξεσουάρ φτιαγμένα από τα “τρόπαια” κάποιου μαγικού θηρίου που κέρδισαν σε κάποια μονομαχία—δερμάτινες κάπες, κολιέ από δόντια, και γάντια με νύχια ζώων στα ακροδάχτυλα. Ο αριθμός, το μέγεθος, και τα είδη των μαγικών θηρίων που στέκονται δίπλα στον δαμαστή υποδηλώνουν την αρχαιότητά του στην παράταξη των tamers of horrors, και κατ’ επέκταση τον σεβασμό που εισπράττει από τα υπόλοιπα μέλη.

Συνήθως tamers of horrors γίνονται χαρακτήρες που έχουν ιδιαίτερη σχέση με την άγρια φύση—βάρβαροι πολεμιστές, druids, και μαζεμένοι ιχνηλάτες—ενώ δεν λείπουν από την παράταξη ιερείς της θεάς Mother, βετεράνοι μαχητές, ή ακόμη και πανούργοι λωποδύτες.

Τους tamers of horrors ευκολότερα συναντά κανείς στην πόλη-κράτος Laernoctus και γενικότερα στα Free Cities of South, στις άγριες ζούγκλες της Vegum και στους βάλτους της Faeldor, στα δάση του ξωτικού βασιλείου της Khalendianil, και σε εξωτικά μέρη που επισκέπτονται για την αναζήτηση νέων μαγικών θηρίων—όπως τα νησιά Neluvia και Solevna.

Path to the Tamers

Δεν φοράει τα δερμάτινα τρόπαια του δαμαστή όποιος επιθυμεί. Πριν ένας θηριοδαμαστής αρχίσει να μυείται στις τέχνες των tamers of horrors, πρέπει να φέρει στο σώμα και στο πνεύμα του εκείνη τη συγκεκριμένη ποιότητα—τη βαθιά εμπειρία στον χειρισμό άγριων ζώων, την ικανότητα να επιβιώνει σε αφιλόξενες περιοχές, και τη συνδυασμένη μυστικιστική και φυσική γνώση των μαγικών πλασμάτων. Δεν αρκεί ένας απλός εκπαιδευτής σκύλων· χρειάζεται κάποιος που έχει αφιερώσει χρόνια στις πιο εξειδικευμένες πτυχές αυτής της τέχνης.

Όταν αυτά τα προαπαιτούμενα πληρωθούν, ο επίδοξος δαμαστής πρέπει να ταξιδέψει στην πόλη-κράτος Laernoctus και να γίνει επίσημο μέλος της παράταξης των Tamers of Horrors. Από τη στιγμή της ένταξης, αρχίζει μια εντατική περίοδος εκπαίδευσης τριών μηνών, μέσα στην οποία ζει με τα άγρια ζώα και τα μαγικά θηρία της παράταξης, μαθαίνοντας τη φυσιολογία τους, τη γλώσσα τους, και τα μυστικά τους. Αν στο τέλος αυτής της περιόδου ο επίδοξος κριθεί άξιος, επιτρέπεται να εισέλθει στους ελάχιστους που περνούν την beast bond ritual—την ιεροτελεστία των Druids of Horrors που σφραγίζει τη μαγική σύνδεση του δαμαστή με τα τέρατα της φύσης.

Το πρώτο μαγικό θηρίο που θα δαμάσει ο νέος tamer of horrors συνήθως δεν προέρχεται από την παράταξη—του ανατίθεται ως αποστολή. Πρέπει να βρει το θηρίο στα άγρια εδάφη όπου ζει, να το εντοπίσει, να το αντιμετωπίσει, και να το κερδίσει με τη δύναμη του νεοαποκτηθέντος δεσμού του. Μόνο όταν επιστρέψει στη Laernoctus με τον σύντροφό του δίπλα του θεωρείται ολοκληρωμένος δαμαστής.

The Tamer’s Bond

Η τέχνη του tamer of horrors δεν εστιάζει στο όπλο ή στο ξόρκι, αλλά στη ζωντανή σχέση—εκείνη που χτίζει με τα μαγικά θηρία που στέκονται δίπλα του. Όλες οι ικανότητες που αποκτά ξεκινούν από αυτό το θεμέλιο: την κατανόηση της άγριας φύσης, την επικοινωνία με ζώα και κτήνη, και τον βαθμιαία βαθαίνοντα ψυχικό δεσμό που του επιτρέπει να μοιράζεται τις αισθήσεις, τις ιδιότητες, ακόμη και την πρωτόγονη οργή με τους κτηνώδεις συμπολεμιστές του.

Ο tamer of horrors εξοικειώνεται με κάθε λογής όπλο και πανοπλία που χρησιμοποιείται στα πεδία της μάχης, αν και η αληθινή του τέχνη δεν χτίζεται γύρω από τη λεπίδα. Μετά την beast bond ritual, η ίδια του η παρουσία τυγχάνει αναγνώρισης ακόμη και από όντα που η μαγεία έχει διαμορφώσει—περνά τη φυσική αντίσταση των μαγικών θηρίων σαν να μην υπήρχε. Με τη φωνή του και τη στάση του μαλακώνει έναν θυμό σε επιφυλακτικότητα, μια εχθρότητα σε ανοχή, και μια ανοχή σε φιλία· πιο σπάνια αλλά πιο τρανά, αντλώντας τη βαθιά μαγεία της ίδιας της μητέρας φύσης, μπορεί να γητέψει εντελώς ένα ζώο ή μαγικό θηρίο και να το αναγκάσει να ακολουθήσει τις εντολές του σαν να το είχε εξημερώσει χρόνια τώρα. Επικοινωνεί άλλωστε με τα πλάσματα μέσα από κανονικό διάλογο, σαν να μιλούσε με κάποιον της φυλής τους, και η ιππασία τού ανοίγεται σε οποιοδήποτε πλάσμα—από τα κοινότερα άτια μέχρι τα πιο εξωτικά μαγικά θηρία—με μια εξοικείωση που σπάνια κατακτάται από κανονικούς αναβάτες· όπου άλλος βλέπει ένα ξένο πλάσμα, εκείνος βλέπει έναν ίσο. Η γνώση του για τις ιδιαιτερότητες της ανατομίας τους, τους βιοτόπους τους, και τα μυστικά σημεία τους ξεπερνά εκείνη ενός κοινού μελετητή, και τα ίχνη ζώων ή μαγικών θηρίων μπορεί να τα ακολουθήσει με τέχνη που υπερβαίνει εκείνη ενός εκπαιδευμένου κυνηγού—διαβάζοντας πατημασιές, σπασμένα κλαδιά, και μυρωδιές που πέρασαν. Όταν έρθει η στιγμή της μάχης εναντίον ενός μαγικού θηρίου, ξέρει πού να χτυπήσει: τα χτυπήματά του εκεί όπου το πλάσμα είναι ακάλυπτο—πλευρισμένο, αμέριμνο, ή αλλιώς αδύναμο—είναι σημαντικά βαθύτερα από εκείνα που θα έδινε άλλος πολεμιστής, αν και αυτή η ακρίβεια ισχύει αποκλειστικά εναντίον μαγικών θηρίων. Μέρος αυτής της ανατομικής γνώσης ο tamer τη μεταδίδει και στους ίδιους τους συντρόφους του, που αποκτούν διαρκή ανθεκτικότητα στις πληγές—τους δείχνει πώς να αποφεύγουν τα ζωτικά χτυπήματα από όσους γνωρίζουν την ίδια τέχνη.

Στο επίκεντρο της τέχνης του στέκει ο μαγικός σύντροφος—ένα πλάσμα που η ίδια η beast bond ritual δένει μαζί του ως πιστό συνοδοιπόρο, όχι θεράποντα. Δεν είναι ένα κοινό ζώο: είναι ένα μαγικό θηρίο, με όλη την παράδοξη φύση και την απρόβλεπτη δύναμη που αυτό συνεπάγεται. Όσο ο δαμαστής ωριμάζει, ο σύντροφός του βαθαίνει μαζί του—το σώμα του γίνεται πιο εύρωστο, η σάρκα του πιο ανθεκτική, οι σαρκικές του δυνάμεις και η ευκινησία του αυξάνονται, οι τακτικές και τα κόλπα του πληθαίνουν, και η αφοσίωσή του γίνεται τόσο απόλυτη που δεν λυγίζει σε καμία ψυχική πίεση. Παράλληλα ανοίγει και η γκάμα των πλασμάτων που μπορεί να καλέσει στο πλευρό του: στις πρώτες του μέρες περιορίζεται στα ηπιότερα μαγικά θηρία—blink dogs που τρεμοπαίζουν ανάμεσα σε διαστάσεις, αστραπόμορφοι shocker lizards, hippogriffs, worgs, καμουφλαρισμένοι cloaked apes, phase wasps των οποίων το κεντρί κόβει τον χώρο—αργότερα συνδέεται με πιο επικίνδυνα πλάσματα όπως ankhegs, displacer beasts, owlbears, griffons, manticores, basilisks, pegasi, unicorns, hieracosphinxes, winter wolves, και τις πρώτες πολυκέφαλες hydras· τέλος, στις θρυλικότερες δυνάμεις του Salorras—gorgons, gray renders, sphinxes, behirs, yrthaks, mooncalves, mivilorns, thrym hounds, και τις μυθικές dodecakephales hydras με τα ολοκληρωμένα δώδεκα κεφάλια. Στα ώριμα του χρόνια, ο δεσμός του ανοίγει για να δεχτεί και έναν δεύτερο μαγικό σύντροφο, που εξελίσσεται πιο αργά από τον πρώτο και χρειάζεται περισσότερο χρόνο για να φτάσει την ωριμότητά του. Όσοι φτάνουν στην παράταξη ήδη έχοντας δεθεί με κάποιο ζωικό σύντροφο—οι druids της Mother και οι ιχνηλάτες των άγριων εδαφών—δεν χάνουν εκείνη τη σχέση· κρατούν τον παλιό συνοδό τους δίπλα τους ταυτόχρονα με τον νέο μαγικό σύντροφο που φέρνει η ιεροτελεστία.

Ο δεσμός μεταξύ δαμαστή και συντρόφου βαθαίνει σε σημείο που μετουσιώνει και τους δύο. Αρχικά γίνεται διαρκής ψυχικός σύνδεσμος που τους επιτρέπει να επικοινωνούν τηλεπαθητικά σε σχετικά μεγάλη απόσταση—όχι λεκτικά με τη συνηθισμένη έννοια, αλλά μέσα από εικόνες, αισθήματα, και προθέσεις που η φυσική νοημοσύνη του θηρίου περιορίζει· όσο πιο έξυπνο το πλάσμα, τόσο πιο σύνθετα νοήματα ανταλλάσσει με τον δαμαστή. Σταδιακά, οι αισθήσεις τους συγχωνεύονται—ο tamer αρχίζει να ακούει και να μυρίζει ό,τι ακούει και μυρίζει το θηρίο του, και αν εκείνο φέρει εξειδικευμένες δυνάμεις (την οξεία όσφρηση που εντοπίζει σε απίστευτη απόσταση, την ηχητική όραση που “βλέπει” χωρίς μάτια, την αντίληψη μέσω δονήσεων στο έδαφος, τη νυχτερινή όραση) εκείνες ταξιδεύουν στον δαμαστή σαν να ήταν φυσικές του· σε βαθύτερο επίπεδο μπορεί να δει με τα μάτια και να νιώσει με την αφή του συντρόφου του. Όταν ο δαμαστής έχει δύο μαγικούς συντρόφους, επιλέγει με ποιον θα είναι ενεργός ο δεσμός εκείνη τη στιγμή—ποτέ με τους δύο ταυτόχρονα. Όσο ο δεσμός ωριμάζει ακόμη περισσότερο, σωματικές ιδιότητες αρχίζουν να μεταφέρονται· η πιο εξέχουσα φυσική δύναμη του συντρόφου—είτε ωμή δύναμη, αντοχή, ή ευκινησία—διοχετεύεται μερικώς στον ίδιο τον tamer, εφόσον οι δύο τους βρίσκονται σε σχετικά κοντινή απόσταση. Ένας δαμαστής με σύντροφο ένα displacer beast αποκτά αυξημένη σωματική δύναμη, εκείνος με phase spider αποκτά αυξημένη ευκινησία. Στην απόλυτη κορύφωση της τέχνης του, ο tamer αντλεί τις αρχαϊκές ενέργειες της ανήμερης φύσης και τις διοχετεύει σε όλους τους συντρόφους του—και στον ίδιο—με τη μορφή πρωτόγονης φρενίτιδας, σαν εκείνη του βάρβαρου πολεμιστή· για ένα σύντομο διάστημα, ο tamer και τα θηρία του χτυπούν με αυξημένη σωματική δύναμη και αντέχουν σε πληγές που θα είχαν λυγίσει άλλους, ενώ η βούληση του δαμαστή γίνεται ακαταμάχητη απέναντι σε κάθε ψυχικό χτύπημα. Το τίμημα είναι ότι, μέσα στη ζέση της φρενίτιδας, η αμυντική τους ικανότητα μειώνεται—η ορμή τους τους κάνει λιγότερο προσεκτικούς απέναντι στις εχθρικές λεπίδες. Όταν η φρενίτιδα τελειώσει, κανείς από αυτούς δεν λυγίζει στην εξάντληση· επιστρέφουν στην κανονική τους μορφή σαν να είχε ξεσπάσει μια καταιγίδα και να είχε περάσει.