COSMOLOGY

(απο τη βιβλιοθηκη της @TODO:)

Εάν προσήλθατε σε αυτή την αίθουσα αναζητώντας απλές απαντήσεις, φοβούμαι πως έχετε ήδη σφάλει. Διότι η απαρχή του κόσμου μας δεν είναι ένα γεγονός που καταγράφεται — είναι ένα φαινόμενο που προσεγγίζεται, ένα όριο στο οποίο η σκέψη αγγίζει το άγνωστο και συχνά υποχωρεί.

Genesis

Όσα ακούσατε μέχρι τώρα, οι ύμνοι, οι ψίθυροι, οι αφηγήσεις περί θυσίας και Λόγου, δεν είναι ψεύδη· είναι όμως επικίνδυνα ημιτελή, αποσπάσματα μιας αλήθειας που αρνείται να αποκαλυφθεί πλήρως. Και η ημιτελής γνώση, αγαπητοί μου, είναι πολύ χειρότερη από την άγνοια — διότι σας πείθει πως ήδη κατανοείτε.

Καθίστε, λοιπόν. Κρατήστε σημειώσεις — ή, αν προτιμάτε, προσποιηθείτε ότι κρατάτε, για να ικανοποιήσετε την ματαιοδοξία μου και την τάξη των πραγμάτων. Σήμερα δεν θα μιλήσουμε για θρύλους, αλλά για ερμηνείες· όχι για πίστη, αλλά για δομή. Διότι η δημιουργία του κόσμου μας, όσο μοναδική και αν είναι, υπακούει —έστω και στρεβλά, έστω και μέσα από παραμορφώσεις— σε αρχές που μπορούμε να παρατηρήσουμε, να συγκρίνουμε και, με λίγη τόλμη, να αμφισβητήσουμε χωρίς να καταρρεύσουμε κάτω από το βάρος τους.

Αυτό που ονομάζετε «γέννηση», εγώ θα σας το παρουσιάσω ως διαδικασία. Μια αλληλουχία φαινομένων που εκτυλίχθηκαν στο αστρικό πεδίο, με αφετηρία τρία σώματα, μία σπίθα, και ένα λάθος —ή ίσως μια πράξη ιδιοφυΐας— που ούτε οι ίδιοι οι πρωταγωνιστές της δεν κατανόησαν πλήρως τη στιγμή που την διέπραξαν. Από εκεί θα ξεκινήσουμε. Και αν στο τέλος του μαθήματος νιώθετε ότι κατανοείτε λιγότερα απ’ ό,τι στην αρχή… τότε, επιτέλους, θα έχουμε προχωρήσει.

Zero Point and Transmutation

Με την ύστατη πράξη τους, οι τρεις προπάτορες, άθελά τους, με το τέλος της δικής τους ύπαρξης, πότισαν τον σπόρο αυτού του κόσμου και έθεσαν τις κατάλληλες συνθήκες για τη γέννησή του. Τα αθάνατα σώματα ενώθηκαν στην αστρική διάσταση και αποτέλεσαν το σημείο μηδέν αυτού του σπόρου — το σιωπηλό κέντρο από το οποίο όλα επρόκειτο να εκδιπλωθούν, αργά και αναπόφευκτα.

Η θυσία τους, και αυτή η πρωτοφανής ένωση, έδωσαν το έναυσμα· την προστασία της θεϊκής σπίθας, ένα μικρό κομμάτι της οποίας τους δόθηκε να τη φυλάνε και να την προστατεύουν. Και αυτό συνέβη, έστω και άθελά τους, διότι ο θάνατος δεν είναι τίποτε παρά μια καινούρια αρχή, μια μετάβαση και όχι ένα τέλος. Έτσι, γρήγορα θέριεψε, έγινε παλμός, έγινε νόμος, και τελικά ο καταλύτης για τη δημιουργία του υπαρκτού αυτού κόσμου — μια δύναμη αρχέγονη, δίχως μορφή, μα με σκοπό χαραγμένο βαθιά και ανεξίτηλα στον ιστό της ύπαρξης.

Αργά, σαν σπόρος που περιμένει το γύρισμα των καιρών, η σπίθα αυτή ποτίστηκε γλυκά στο αστρικό πεδίο, τρεφόμενη από το αδιάκοπο αγκάλιασμα των εσώτερων και των εξώτερων διαστάσεων, από ρεύματα που δεν αντιλαμβανόμαστε πλήρως. Κάθε πέρασμα αιώνα τη μεγάλωνε, κάθε ανάσα του σύμπαντος την έπλαθε. Συμπυκνώθηκε, βάρυνε, απέκτησε ουσία. Και, όπως όρισαν οι τρεις, παρέμεινε προστατευμένη από τα μάτια του υπόλοιπου στερεώματος, κρυμμένη όχι μόνο στον χώρο, αλλά και στην κατανόηση.

Και όταν ο χρόνος, ο ακούραστος θεριστής, προσκείμενος και αυτός στον Λόγο, έκρινε πως το βάρος της ύπαρξης μπορούσε πλέον να τη σηκώσει, η σπίθα έσπασε τη σιωπή της. Ρίζωσε στο κενό, άπλωσε αόρατα νήματα μέσα στο χάος, ανέπνευσε μέσα στον σιωπηλό γνόφο, και η ώρα για να ανθίσει είχε επιτέλους φτάσει. Έτσι, ένας νέος υλικός κόσμος, προικισμένος με σπάνια απαρχή, βαρυσήμαντα μοναδικός και απροσδόκητα κεκρυμμένος, αναδύθηκε στο στερέωμα. Η ιστορία του είχε μόλις ξεκινήσει, και οι σελίδες του ήταν έτοιμες να υποδεχθούν τις ιστορίες των παιδιών του — εκείνων που, ίσως, φέρουν άστρα για μάτια.

The Threefold Structure of Creation

Οι παραπάνω αφηγήσεις, όσο και αν φέρουν το βάρος της αλήθειας, δεν αποτελούν παρά αποσπασματικές καταγραφές γεγονότων που ξεπερνούν την πλήρη κατανόηση των θνητών. Ωστόσο, μέσα από συγκριτική μελέτη αρχαίων πηγών, αστρικών καταλοίπων και καταγραφών από την Πόλη των Αρχαίων Οστών, έχει διαμορφωθεί μια πιο συνεκτική —αν και ποτέ πλήρης— εικόνα για τη δημιουργία του κόσμου μας.

Σύμφωνα με τις επικρατέστερες ερμηνείες, η γέννηση του κόσμου δεν υπήρξε στιγμιαίο γεγονός, αλλά διαδικασία που διήρκεσε αιώνες, ίσως και χιλιετηρίδες, η οποία μπορεί να χωριστεί σε τρία διακριτά στάδια:

1. Η σύγκλιση των τριών σωμάτων: Τα σώματα των τριών προπατόρων, μετά τη θυσία τους, δεν διαλύθηκαν, αλλά παρέμειναν σε μια κατάσταση αστρικής συνοχής. Η ένωση αυτή δημιούργησε ένα σταθερό σημείο μέσα στην αστρική διάσταση — ένα σημείο αναφοράς γύρω από το οποίο άρχισαν να οργανώνονται η ύλη και η ενέργεια, σαν να υπάκουαν σε έναν άρρητο νόμο.

2. Η διατήρηση της θεϊκής πεμπτουσίας: Η θεϊκή σπίθα, το μεγάλο δώρο της ίδιας της ύπαρξης στους τρεις, δεν ήταν απλώς ενέργεια, αλλά φορέας του πραγματικού Λόγου. Οι μελετητές συμφωνούν πως σε αυτό το στάδιο τέθηκαν οι πρώτοι νόμοι που διέπουν την πραγματικότητα του κόσμου μας, αν και η φύση τους παραμένει σε μεγάλο βαθμό ακατανόητη και ίσως απρόσιτη.

3. Η μετουσίωση και η συμπύκνωσή της: Με το πέρασμα των αιώνων, η σπίθα αυτή άρχισε να συμπυκνώνεται, αλληλεπιδρώντας με τις εσώτερες και εξώτερες διαστάσεις. Το αποτέλεσμα αυτής της διεργασίας ήταν η δημιουργία ενός σταθερού πεδίου ύπαρξης — αυτού που σήμερα αναγνωρίζουμε ως τον κόσμο μας, ενός πεδίου που φέρει ακόμη τα ίχνη της καταγωγής του.

Παρά τη φαινομενική σαφήνεια αυτής της τριμερούς δομής, πολλά ερωτήματα παραμένουν. Δεν είναι γνωστό αν η διαδικασία αυτή υπήρξε μοναδική, ούτε οι τρόποι με τους οποίους η σπίθα αυτή επιλέγει να εκφράζεται, ή αν έχει ήδη φτάσει στο τελικό της στάδιο — ή αν, αντιθέτως, βρισκόμαστε ακόμη στην αρχή της.

Salorras and the Metaphysical Fields of Existence

Πριν προχωρήσουμε, θα ήταν σώφρον να σταθούμε και να αναρωτηθούμε πώς ο κόσμος μας συνδέεται με το υπόλοιπο σύμπαν. Διότι, σε αντίθεση με ό,τι ίσως υποθέτει ο αδαής μελετητής, η γέννηση του Salorras δεν εξασφάλισε απλώς την ύπαρξή του — καθόρισε και τα όριά της.

Η ύστατη θυσία των τριών προπατόρων δεν υπήρξε μόνο πράξη δημιουργίας, αλλά πράξη διαχωρισμού. Με τον αφανισμό τους, δεν προστάτευσαν απλώς τη θεϊκή σπίθα από εξωτερικές απειλές· επέβαλαν ένα πέπλο ανάμεσα στον νεογέννητο κόσμο και τα υπόλοιπα πεδία της ύπαρξης. Ένα όριο όχι από ύλη ή δύναμη, αλλά από την ίδια τη φύση του Λόγου που ενσάρκωσαν.

Το αποτέλεσμα υπήρξε διττό. Αφενός, ο κόσμος μας εντάσσεται στο πολυσύμπαν και υπακούει στους θεμελιώδεις νόμους του· αφετέρου, παραμένει απρόσιτος με τους συνήθεις τρόπους διάβασης μεταξύ επιπέδων. Οι δίοδοι που ενώνουν τα πεδία —εκεί όπου άλλοι κόσμοι επικοινωνούν ελεύθερα— εδώ διαθλώνται, αποκρύπτονται ή απλώς παύουν να υφίστανται.

Σκεφθείτε τον κόσμο μας ως μια όμορφη πέρλα, αγκαλιασμένη από μια ατελείωτη θάλασσα. Η θάλασσα αυτή είναι το δικό μας αστρικό πεδίο· το οποίο, αν και άπειρο, παραμένει σαφώς ορισμένο. Σαν κορωνίδα του δεσπόζει η Πόλη των Αρχαίων Οστών — ή, αν προτιμάτε την αρχαϊκή ονομασία, η Salorrian. Είναι η θάλασσα που, κατά τη γέννηση του κόσμου μας, τον αγκάλιασε και συνεχίζει να τον προστατεύει από εξώτερες επιρροές. Διότι κάθε ον που προέρχεται από τους εξώτερους ή εσώτερους κύκλους της ύπαρξης και επιθυμεί να διαβεί το κατώφλι μας, οφείλει να περάσει από τις πύλες της Salorrian — και πριν από αυτό, να τις εντοπίσει.

Για λόγους συντομίας, αναφερόμαστε στην εσωτερική αυτή θάλασσα της αστρικής διάστασης ως το Εσώτερο Πεδίο — το Astrotholos, τον Σκέποντα Θόλο.

Πέραν αυτού εκτείνεται ένας εξώτερος δακτύλιος, ο οποίος στρέφεται αρμονικά γύρω από το Εσώτερο Πεδίο και το διαχωρίζει από τον απέραντο ωκεανό της υπόλοιπης αστρικής διάστασης (το Astropelagos). Το Πεδίο των Αντανακλάσεων — το Orilyras το όνομά του. Το λεπτεπίλεπτο αυτό δαχτυλίδι διαχωρίζει έντεχνα τον κόσμο μας από την υπόλοιπη πλάση και, ταυτόχρονα, τον φέρνει σε επαφή μαζί της.

Έτσι, όποιος επιδιώκει να φτάσει στη μοναδική στεριά του Εσωτέρου Πεδίου και στη λαμπρή Salorrian, διαθέτει ελάχιστες οδούς.

Υπάρχουν τρεις ποταμοί που εκβάλλουν στο Εσώτερο Πεδίο και μας συνδέουν με το υπόλοιπο στερέωμα. Δύο εξ αυτών κυλούν παράλληλα, χωρίς ποτέ να εφάπτονται: ο Μέγας Ποταμός της Σκιάς (ο Gnoforeontas) και ο Μέγας Ποταμός του Αιθέρα (ο Argerodynes). Τους περιβάλλει, σαν σπείρα αέναη, ο σιωπηλός και αιμάτινος Lythrorroas, αγκαλιάζοντάς τους στο ατέρμονο ταξίδι τους.

Τα ρεύματα αυτών των ποταμών είναι αλλόκοτα, άγρια και άκρως επικίνδυνα. Από αυτούς, κανείς δεν έχει καταφέρει να φτάσει στη στεριά της Salorrian. Και όμως, μέσω αυτών εκβάλλουν οι επιρροές του υπόλοιπου πολυσύμπαντος προς εμάς, τροφοδοτώντας τον κόσμο μας με δυνάμεις δυσνόητες και συχνά εχθρικές.

Οι δύο μείζονες ποταμοί, εάν ακολουθηθούν, οδηγούν προς τα στοιχειακά πεδία της ύπαρξης — τα λεγόμενα εσώτερα πεδία — καθώς και προς τους συνδυασμούς αυτών, τους οποίους ο μελετητής οφείλει ήδη να γνωρίζει.

Με αυτόν τον τρόπο, το δαχτυλίδι του Orilyras συνδέει και ενοποιεί τα μεταβατικά πεδία της ύπαρξης στο κατώφλι μας, δίχως όμως να προδίδει την ύπαρξή μας. Ωστόσο, ο ρόλος του δεν εξαντλείται εκεί.

Οραματιστείτε το δαχτυλίδι αυτό ως έναν καθρέφτη, λειασμένο και ζωντανό, διακοσμημένο με δεκατέσσερις πολύτιμους λίθους — καθένας εκ των οποίων αντιστοιχεί σε ένα εξώτερο πεδίο ύπαρξης. Κάθε λίθος, μοναδικός στη φύση του, αντανακλά και συνδέεται με μια διαφορετική κοσμική αρχή.

Καθώς το Orilyras εκτελεί την αέναη, σχεδόν μετρονομική του κίνηση, κάθε φάση της περιστροφής του το φέρνει σε ευθυγράμμιση με ένα εξώτερο πεδίο. Μέσω αυτής της ευθυγράμμισης, η επιρροή του εκάστοτε πεδίου «αιμορραγεί» προς την εσώτερη θάλασσα, διαπερνώντας τα στρώματα της πραγματικότητας με τρόπους που μόλις αρχίζουμε να κατανοούμε.

«Και εάν νομίζετε πως αυτά είναι ζητήματα για θεούς και όχι για εσάς, σφάλλετε· διότι κάθε εποχή όπου ένας λίθος ευθυγραμμίζεται, γεννά θαύματα… ή καταστροφές. Και, συχνότερα απ’ όσο θα θέλαμε να παραδεχτούμε, τα δύο αυτά είναι αδιαχώριστα.»

Και έτσι, σε κύκλους αόρατους για τους περισσότερους, γευόμαστε τις δυνάμεις των εξώτερων επιπέδων — πάντοτε φιλτραρισμένες από τη λαμπρή Salorrian, την οποία ίσως, μια μέρα, εάν επιδείξετε επαρκή επιμονή — ή απερισκεψία — αξιωθείτε να αντικρίσετε με τα ίδια σας τα μάτια.

Salorras and the Physical Bounds of the World

Αφήνοντας πίσω μας την εισαγωγή στα μεταφυσικά πεδία της ύπαρξης που συνδέονται με τον κόσμο μας, οφείλουμε να στραφούμε και στα φυσικά του όρια. Ακόμη και εδώ, οι μελέτες μας παραμένουν ελλιπείς, και σημαντικό μέρος της γνώσης μας ακροβατεί στα όρια μεταξύ παρατήρησης και μυθοπλασίας.

Οι μητέρες μας επέλεξαν να ονομάσουν τον κόσμο αυτόν Salorras· όνομα που, σε ελεύθερη απόδοση από τα αρχαία Εολμικά, σημαίνει «γεννημένος από τα κόκαλα θεών».

Subsection2