MAGEWRAITH

Οι magewraiths είναι ένας μικρός κύκλος ελίτ κληρικών της θεότητας Kaith’otl εντός της σέκτας Arcanawrath. Πρεσβεύουν τη θρησκευτική μεριά της σέκτας και οι πεποιθήσεις τους είναι τόσο ομιχλώδεις όσο και το δόγμα του Φύλακα των Μύθων. Οι πράξεις τους συχνά δεν βγάζουν νόημα στο μυαλό των κοινών ανθρώπων, ενώ το μακροσκελές έργο αυτών των απόκρυφων ιερέων παραμένει άγνωστο—πέρα από το ότι υπηρετούν διακαώς στη διαφύλαξη των απαγορευμένων γνώσεων της βιβλιοθήκης Forbidden Archives στην πόλη-κράτος Naerys. Πρώτος magewraith στην ιστορία λέγεται πως ήταν ο trueborn μύστης-νεκρομάντης Ymenos Talak’Er.

Οι magewraiths έχουν άμεση σχέση με την εντροπική ενέργεια αλλά και με το Shadowfold. Είναι από τους ελάχιστους στον κόσμο που έχουν πρόσβαση σε ιερατικά ξόρκια νεκρομαντίας. Έτσι μπορούν και επηρεάζουν τη ζωτική ενέργεια άλλων έμβιων πλασμάτων, ελέγχοντας τα νήματα μεταξύ ζωής και θανάτου. Συνήθως συνοδεύονται από απέθαντους υπηρέτες και τα σκιερά τους “χαρίσματα” αντιμετωπίζονται με δέος ή και αμηχανία—τέτοια ασυνήθιστα πράγματα παραξενεύουν ακόμη και τους πιο έμπειρους “κοινούς” μάγους του Salorras.

Καθώς ο εσωτερικός κόσμος των magewraiths συνυφαίνεται με τις σκοτεινές τέχνες της νεκρομαντίας, το τίμημα που πληρώνουν δεν είναι αμελητέο. Το δέρμα τους με τα χρόνια γίνεται ωχρόλευκο και οι κόρες των ματιών τους κατάμαυρες ή καταγάλανες, ενώ η “αύρα” τους μπορεί να προκαλέσει σύγχυση σε ζώα ή και σε άλλα πλάσματα της φύσης. Είναι σπάνιο φαινόμενο να δει κάποιος έναν magewraith σε δημόσια θέα, ειδικά κατά τις ώρες του ήλιου, λόγω της έντονης φωτοευαισθησίας τους σε αυτόν.

Η γνώμη αλλόθρησκων τους αφήνει αδιάφορους—όσο τουλάχιστον δεν εμπλέκονται σε ζητήματα ενδιαφέροντος για τους ίδιους. Ενώ φαινομενικά οι magewraiths πράττουν τυχαία, στην πραγματικότητα όλα βασίζονται στη διορατικότητα που αντλούν από τη Σφαίρα της Γνώσης. Γνωρίζουν ότι όλα τα πράγματα στον κόσμο κρύβουν έναν βαθύτερο λόγο ύπαρξης και ότι το πεπρωμένο κάθε πλάσματος συμβάλει στην εξέλιξη πιθανών ιστορικών γεγονότων.

Παρ’ όλο που οι magewraiths έχουν πολλά κοινά με τους necromancers της Arcanawrath, οι δυνάμεις και οι γνώσεις αυτών των δύο έχουν διαφορετικά θεμέλια. Οι magewraiths αντλούν τις γνώσεις τους απ’ ευθείας από τον Σοφό των Αινιγμάτων, σε αντίθεση με τους necromancers που μελέτησαν τα σκοτεινά δοκίμια νεκρομαντίας.

Για να μυηθεί κάποιος στις τάξεις των magewraiths, πρέπει αρχικά να ταξιδέψει στα άδυτα του Salorras—συνήθως σε απόκοσμα μέρη που ίσως να απέχουν από την πραγματικότητα. Εκεί δοκιμάζεται από τον απόμακρο θεό του και μόνο αν φανεί αρκετά άξιος, τότε ίσως του “ανοίξει” το μονοπάτι της Απαγορευμένης Γνώσης. Μετά από τη μύηση παύει να ταξιδεύει. Παραμένει στη Naerys ως προστάτης των αρχαίων μυστικών, περιμένοντας στωικά τους οιωνούς που θα τον στείλουν στην επόμενή του αποστολή. Αρκετές από αυτές τις αποστολές, για κάποιο λόγο, είναι ανθρωποκυνηγητά ατόμων που έκλεψαν, δυσφήμισαν, ή πρόδωσαν την Arcanawrath. Οι magewraiths από εκεί πήραν και το όνομά τους, αφού χάρη στα ξόρκια παρακολούθησης που τους χαρίζει ο θεός τους δια της Σφαίρας της Γνώσης, “στοιχειώνουν” τους εχθρούς της σέκτας ακολουθώντας τους όπου και αν κατέφυγαν. Δίχως ηθικούς φραγμούς, τα “στοιχειά” δεν επιστρέφουν στη Naerys αν δεν ολοκληρωθεί η αποστολή τους.

Path to the Forbidden Archives

Δεν δέχεται τη χάρη του Kaith’otl όποιος επιθυμεί. Πριν καν αρχίσει η μύηση, ο επίδοξος magewraith πρέπει να έχει συγκεκριμένη νοοτροπία—ιδεώδη που τον καθιστούν “καμβά” κατάλληλο να δεχτεί τη σκιερή ευλογία του Σοφού των Αινιγμάτων.

Πρώτα από όλα, πρέπει να είναι ήδη ικανός κληρικός με βαθιά πρόσβαση σε ιερατική μαγεία. Δεν αρκεί ένας νεοχειροτονημένος ιερέας· χρειάζεται κάποιος που έχει ήδη χτίσει βάθος στη θεολογική του τέχνη. Επιπλέον, πρέπει να τον έχει “αγγίξει” η Σφαίρα της Γνώσης—μια σύνδεση που αξιολογείται και επισφραγίζεται από τον ίδιο τον Kaith’otl.

Πέρα από τη μαγεία, ο νους του οφείλει να είναι σπουδασμένος βαθιά τόσο στη μυστικιστική γνώση όσο και στη θρησκευτική—τα Forbidden Archives δεν εμπιστεύονται τα μυστικά τους σε όποιον δεν γνωρίζει το βάρος τους. Η ικανότητά του να μάχεται πρέπει να είναι ήδη αξιόλογη, ακονισμένη ως ένα βαθμό σε κάποιο φυσικό όπλο—εκείνο που ταιριάζει στη φύση του ίδιου του ιερέα. Πρέπει επίσης να έχει εμβαθύνει με ιδιαίτερη αφοσίωση στην νεκρομαντία και να έχει εξειδικευτεί στις ανώτερες γνώσεις του μυστικισμού.

Πάνω από όλα αυτά, ο επίδοξος magewraith πρέπει να λάβει οιωνούς απ’ ευθείας από τον ίδιο τον Kaith’otl—σημάδια που δείχνουν ότι το μονοπάτι της Απαγορευμένης Γνώσης ανοίγει για εκείνον. Αυτοί οι οιωνοί σπάνια έρχονται σε όσους δεν ανήκουν στο Congress of Mysticism ή στη σέκτα της Arcanawrath. Όταν τελικά εμφανιστούν, ο επίδοξος ιερέας ξεκινά ένα μοναχικό ταξίδι στα πιο απόκοσμα σημεία του Salorras—τόπους που μερικές φορές μοιάζει να μην ανήκουν καν στην πραγματικότητα. Εκεί δοκιμάζεται. Και αν αντέξει στις δοκιμασίες του απόμακρου θεού, η μύηση ολοκληρώνεται και επιστρέφει στη Naerys ως ένας πια από τους Φύλακες των Αρχείων.

The Wraith’s Burden

Ο magewraith δεν χτίζει τη δύναμή του ούτε από προπόνηση όπως ένας πολεμιστής, ούτε από τη μελέτη παλαιών δοκιμίων όπως ένας necromancer. Χτίζει τη δύναμή του από τη βαθμιαία μετουσίωση—το ίδιο του το σώμα και η ψυχή απομακρύνονται σταδιακά από τη ζώνη των ζωντανών και ολισθαίνουν προς εκείνη του Shadowfold. Κάθε νέα ικανότητα που αποκτά είναι μια ακόμη νύξη ότι ο φορέας της δεν ανήκει πια ολόκληρος στον υλικό κόσμο. Ο φωτισμός του ηλίου τον “πονάει”, η όρασή του βαθαίνει στο σκοτάδι, η αφή του γίνεται άυλη, και τέλος το ίδιο του το αίμα μετατρέπεται σε αγωγό εντροπικής ενέργειας. Η οδός των magewraiths είναι, πρακτικά, μια αργή και σκόπιμη απόκλιση από την ίδια τη φύση του ζωντανού.

Παράλληλα με τη γήινη μαχητική του κατάρτιση—τη χρήση όπλων, πανοπλιών, και ασπίδων κάθε τύπου—ο magewraith δεν εγκαταλείπει την ιερατική του εκπαίδευση· την εμβαθύνει. Συνεχίζει να μαθαίνει νέα ξόρκια και να εξελίσσει τις θεϊκές του δυνάμεις σαν να συνέχιζε τη ζωή του ως κανονικός κληρικός. Δεν είναι πραγματικός πολεμιστής—το κύριο εργαλείο του παραμένει η μυστικιστική και ιερατική του γνώση—αλλά ποτέ δεν μένει εντελώς αβοήθητος καθώς μπορεί να βασιστεί και στο σπαθί του. Με τη μύησή του, αποκαλύπτει επιπλέον στον ίδιον του τον εαυτό μια ακόμη πτυχή της θεϊκής γνώσης που πριν του ήταν κρυμμένη—είτε την Σφαίρα του Θανάτου, είτε τη Σφαίρα των Σκιών—και από εκείνη τη στιγμή τα ξόρκια της επιλεγμένης οδού γίνονται μέρος της προσωπικής του τέχνης. Όσοι διαλέξουν την Death Domain ανακαλύπτουν ένα επιπλέον δώρο: τα ξόρκια εκείνης της οδού γίνονται απόλυτα σταθερά στα χέρια τους—η ασταθής φύση που στοιχειώνει τη νεκρομαντική μαγεία στον Salorras δεν τα αγγίζει.

Η μετάλλαξη του ίδιου του σώματός του ξεκινά νωρίς και ακολουθεί το arc που είχε υποσχεθεί η οδός: ο ήλιος τον τσούζει, το σκοτάδι του ανοίγεται, η αφή του γίνεται άυλη, και τέλος το ίδιο του το αίμα μετατρέπεται σε αγωγό αρνητικής ενέργειας. Πρώτο σημάδι το φως του ήλιου—το φυσικό φως ή οποιαδήποτε μαγική πηγή που το αναπαράγει αρχίζει να τον αποδυναμώνει αισθητά, καθιστώντας τα χτυπήματα και τις τέχνες του λιγότερο ακριβή· οι παλαιότεροι magewraiths σχεδόν ψήνονται κάτω από τον ανοιχτό ουρανό, και όσο διαρκεί αυτή η έκθεση οι σκοτεινότερες ικανότητές τους—εκείνες που τρέφονται από το πέπλο της σκιάς—απλώς δεν λειτουργούν. Σε αντίστροφη κίνηση, η όρασή του προσαρμόζεται στο σκοτάδι σαν να ήταν δικός του τόπος: βλέπει με απόλυτη καθαρότητα ακόμη και στη βαθύτερη νύχτα ή στις πιο απόμακρες υπόγειες αίθουσες, εκεί που οι περισσότεροι θνητοί δεν βλέπουν παρά μόνο το χάος του απόλυτου σκότους. Σε βαθύτερες φάσεις της οδού, η αφή του γίνεται άυλη: για ένα μικρό διάστημα μάχης μπορεί να μεταμορφώσει το ένα του χέρι σε εκείνο ενός wraith—περνά μέσα από πανοπλίες και ασπίδες σαν να μην υπήρχαν, και όταν αγγίξει ζωντανό πλάσμα του αδειάζει τη ζωτικότητα σε κρύα κύματα, αφήνοντάς το διαρκώς πιο αδύναμο ενώ ο ίδιος τρέφεται από αυτό που αφαίρεσε. Η απώλεια του θύματος δεν αναπληρώνεται με ανάπαυση· μόνο μαγική επανόρθωση μπορεί να επιστρέψει αυτό που χάθηκε. Στην απόλυτη κορύφωση της οδού του παύει να είναι πια απόλυτα ζωντανός: το σώμα του γίνεται έμβιος αγωγός της αρνητικής ενέργειας. Η αρνητική ενέργεια πια τον θεραπεύει αντί να τον πληγώνει, ενώ η θετική ενέργεια—εκείνη που γιατρεύει τους κοινούς θνητούς—τώρα τον καίει σαν φωτιά, όπως καίει και τα undead. Παραμένει κάτι ενδιάμεσο, ζωντανός και ταυτόχρονα τροφοδοτούμενος από τη σκιά. Μπορεί τότε να διοχετεύσει απευθείας από τον πυρήνα του Negative Energy Plane μια καταιγίδα αρνητικής ενέργειας: με ένα και μοναδικό άγγιγμα, εκλύει μια συγκεντρωμένη δόση τόσο απόλυτη που καμία αντανακλαστική κίνηση δεν μειώνει τη φρίκη της—σαπίζει ζωντανούς εχθρούς επιτόπου, θεραπεύει τον ίδιο, ή χαρίζει νέα δύναμη σε undead συμμάχους.

Πέρα από τη μετάλλαξη του σώματός του, ο magewraith αποκτά πληθώρα δυνάμεων από τη σχέση του με το Shadowfold και τον Σοφό των Αινιγμάτων. Μέσα από τη βαθιά του σύνδεση με τον Kaith’otl έχει μάθει να κατευθύνει το χάος που στοιχειώνει τη νεκρομαντική μαγεία στον Salorras: όταν εξαπολύει ξόρκι με χαρακτηριστικά νεκρομαντίας μπορεί να επανεξετάσει το ασταθές αποτέλεσμα και να επιλέξει την πορεία που του φαίνεται προτιμότερη—σαν να βλέπει για μια στιγμή δύο πιθανές εκβάσεις του ίδιου ξορκιού και να διαλέγει εκείνη που τον εξυπηρετεί. Αυτή η επιρροή απαιτεί τη σκιά γύρω του· δεν λειτουργεί όσο βρίσκεται εκτεθειμένος στο φως του ήλιου. Με μια αστραπιαία επίκληση μπορεί επίσης να ευλογήσει το όπλο του με σκοτεινή θεϊκή χάρη—για ένα διάστημα η λεπίδα του χτυπά με μεγαλύτερη ακρίβεια και κουβαλά παλμούς αρνητικής ενέργειας που σαπίζουν τη ζωή απ’ όποιον αγγίξουν. Το ίδιο πέπλο σκιάς γίνεται και μέσο μετακίνησής του: μπορεί να ταξιδέψει διαμέσου του Shadowfold, εμφανιζόμενος σε άλλο σημείο του υλικού κόσμου σχεδόν ακαριαία—αρκεί τόσο το σημείο αναχώρησης όσο και ο προορισμός να καλύπτονται από έστω και λίγη σκιά, καθώς το πέπλο των σκιών χρειάζεται γέφυρα στα δύο άκρα του ταξιδιού. Στις βαθύτερες μυήσεις της σχολής μπορεί να εισέλθει σωματικά μέσα στο Shadowfold και να ταξιδέψει εκεί για όσο χρειαστεί: τόποι που θα απαιτούσαν πολυήμερη πορεία στον υλικό κόσμο διανύονται μέσα σε ώρες, και όταν επιστρέψει εμφανίζεται σε σημείο πολύ μακρύτερο από εκεί όπου ξεκίνησε. Παράλληλα, αναπτύσσει μια αίσθηση που υπερβαίνει την κοινή όραση—αντιλαμβάνεται την παρουσία ζωντανών όντων γύρω του ακόμη και αν δεν τα βλέπει, σαν θερμές κουκκίδες σε ένα κρύο πέπλο, και μπορεί να μετρήσει με ακρίβεια πόση ζωτικότητα κουβαλά κάθε πλάσμα: ποιος είναι ακέραιος, ποιος έχει υποκύψει σε πληγές, ποιος βρίσκεται στο χείλος του θανάτου. Καμία απόκρυψη ή ψευδαίσθηση δεν τον ξεγελά—η ζωή έχει το δικό της ίχνος, και ο magewraith το διαβάζει σαν ανοιχτό βιβλίο.