FORBIDDEN LORE
Σημείωση Αφηγητή — Το κεφάλαιο αυτό απευθύνεται αποκλειστικά στον Αφηγητή. Αποκαλύπτει τις βαθύτερες αλήθειες πίσω από τα μεγάλα μυστήρια του Salorras — αλήθειες που οι θνητοί χαρακτήρες δεν μπορούν, και δεν πρέπει, να γνωρίζουν. Μοιράσου το με φειδώ.
On the Expression and Substance of the Spark of the Word
Εντός του αχανούς πολυσύμπαντος, όπου τα επίπεδα της ύπαρξης συγκρατούνται από τον Λόγο —την πρωταρχική αρχή που ορίζει, διαπερνά και συνέχει τα πάντα— υπήρξε στιγμή κατά την οποία η ίδια η δομή του συνόλου βρέθηκε στο χείλος της κατάρρευσης.
Κατά τα γεγονότα που σε άλλες πραγματείες αναφέρονται ως το τέλος ενός πανάρχαιου θεού σε μακρινό επίπεδο του πολυσύμπαντος, μία σπίθα εκ του Λόγου —όχι ανεξάρτητη από αυτόν, αλλά έκφανσή του— αναζήτησε καταφύγιο. Δεν δύναται να λεχθεί ότι δημιουργήθηκε· διότι ο Λόγος δεν δημιουργείται υπό την κοινή έννοια, αλλά εκδηλώνεται. Η σπίθα αυτή βρήκε προσωρινή σωτηρία εντός τριών όντων, των λεγομένων Προπατόρων. Εκείνοι, αντιλαμβανόμενοι —έστω ατελώς— το βάρος αυτού που έφεραν, επέλεξαν την ύστατη πράξη: τον εκούσιο αφανισμό τους εντός του αστρικού πεδίου, ώστε να αποκρύψουν τη σπίθα από εκείνον που αναζητούσε την καταστροφή της.
Μάρτυς της πράξεως αυτής υπήρξε μόνον ο Άδης, φύλακας των ορίων μεταξύ ζωής και θανάτου. Ωστόσο, η πράξη αυτή, αν και σκόπευε στην απόκρυψη, οδήγησε σε κάτι διαφορετικό. Διότι η φύση της σπίθας δεν είναι να σβήνει, αλλά να γεννά. Ο θάνατος των τριών δεν την κατέστρεψε· την εδραίωσε. Δεν την έκρυψε· της έδωσε μορφή. Εκ της πράξεως αυτής προέκυψε ο κόσμος. Ο κόσμος αυτός ανήκει στο πολυσύμπαν και υπάγεται στους νόμους του Λόγου, όπως και κάθε άλλο επίπεδο.
Ωστόσο, λόγω της προέλευσής του, αποτελεί ιδιάζουσα περίπτωση: ένα κλειστό σύστημα, προστατευμένο όχι από εξωτερική δύναμη, αλλά από την ίδια του τη φύση. Η άμεση διάβασή του μέσω συνήθων μεθόδων μεταφοράς μεταξύ επιπέδων καθίσταται αδύνατη. Το σημαντικότερο, όμως, δεν έγκειται στην απόκρυψή του, αλλά στη συνέχεια της έκφρασής του. Διότι τα όντα που γεννώνται εντός αυτού του κόσμου δύνανται —υπό συνθήκες ακόμη ατελώς κατανοητές— να φέρουν εντός τους ίχνος της αρχικής σπίθας.
Και εάν το ίχνος αυτό καλλιεργηθεί, δεν αποκλείεται να οδηγήσει σε αυτό που, ελλείψει ακριβέστερου όρου, αποκαλείται θεότητα. Όχι ως εξωτερική απονομή ισχύος, αλλά ως εσωτερική πραγμάτωση. Ίσως, συνεπώς, η πράξη των τριών να μην υπήρξε απλώς πράξη άμυνας, αλλά η απαρχή μίας νέας κατηγορίας όντων: τέκνα με άστρον εν τοις οφθαλμοίς.
