Fury

Οι furies αποτελούν ένα από τα σπανιότερα φαινόμενα του πολέμου σε ολόκληρο τον Salorras. Είναι εκείνοι οι ελάχιστοι μαχητές των οποίων η οργή φτάνει σε τέτοιο πάθος ώστε αγγίζει ωμά το Iron Thread του Πλεκτού—το νήμα του σφυριού και της φλόγας—χωρίς να έχουν περάσει ποτέ από βιβλιοθήκη μάγου, χωρίς να έχουν διδαχθεί φόρμουλα, χωρίς να γνωρίζουν καν τι είναι αυτό που γεννούν τα χέρια τους. Στους κύκλους όσων κατανοούν το Πλεκτό, οι λίγοι θεωρητικοί που έχουν καταγράψει το φαινόμενο τους ονομάζουν iron-drinkers—γιατί η ίδια τους η οργή είναι η επίκληση, και η ίδια τους η σάρκα είναι το βιβλίο.

Furies μπορεί να γεννηθούν σε οποιοδήποτε αίμα και σε οποιαδήποτε γωνιά του Salorras—η προδιάθεση είναι ψυχισμικής μάλλον παρά φυλετικής φύσης, και δεν τη φέρει καμία συγκεκριμένη καταγωγή κατ’ αποκλεισμό. Από τους eyafen και τους eyalen ria της Neluvia ως τους orcs της Uzgar, από τους dwarves των Brutalstrikers στην Khalendianil ως τους humans της Asmeda, από τους περιφερόμενους νομάδες του Vrashmadna ως τους ευγενείς των Free Cities of South, οποιοδήποτε σώμα μπορεί να καλύψει το χάρισμα. Συμβαίνει, ωστόσο, αυτό να εκδηλώνεται συχνότερα στις πιο σκληρές περιοχές του κόσμου—εκεί όπου η ίδια η ζωή απαιτεί από νωρίς να σηκωθεί όπλο, εκεί όπου η μάχη δεν είναι επάγγελμα αλλά συνθήκη επιβίωσης, εκεί όπου η οργή προλαβαίνει τα λόγια. Έτσι οι ζούγκλες της Neluvia και της Uzgar, τα βαριά κλαν των Brutalstrikers στο όρος της Khalendianil, αλλά και αποκομμένα φυλέτικα χωριά στις παρυφές κάθε πολιτισμού γεννούν αναλογικά περισσότερους furies από τις φωτισμένες αυλές και τα πολυτελή πανεπιστήμια—όχι επειδή είναι “άξιοι” του χαρίσματος, αλλά επειδή οι ίδιες οι συνθήκες της ζωής τους δίνουν στην οργή τον χώρο να ωριμάσει πριν τη φιμώσει η πολιτισμική σύμβαση. Στα φωτισμένα κράτη—Braora, Praecaria, Katjemeran, Ylna’Anor, και στις πόλεις-κράτη των Free Cities of South—εμφανίζονται κατά καιρούς αλλά πάντοτε ως σπάνιο και τρομερό θέαμα, και στις αχαρτογράφητες παρυφές του Anseri, της Gorndarat και της Vrashmadna γίνονται αντικείμενο μυθοπλασίας και τραγουδιών—άλλοτε δοξάζονται ως ήρωες, άλλοτε καταριούνται ως δαίμονες, αλλά πάντοτε μένουν χαραγμένοι στη μνήμη όσων είδαν τι μπορεί να ξεσπάσει μέσα από έναν ζωντανό άνθρωπο όταν το Πλεκτό ανταποκριθεί ωμά στην οργή του.

Στη μάχη ο fury δεν μοιάζει με κοινό στρατιώτη. Τα μάτια του γίνονται κατάλευκα ή κατάμαυρα, η σάρκα του φουσκώνει με μυϊκή ορμή που οι ίδιοι του οι σύντροφοι δεν αναγνωρίζουν, και η φωνή του από κραυγή ανθρώπινη γίνεται κάτι αρχέγονο—κοντινό στο μούγκρισμα κτήνους παρά στη γλώσσα ενός πολιτισμένου όντος. Σπίθες σιδερένιου χρώματος ξεπηδούν γύρω από τα χέρια του ή κατά μήκος της λεπίδας του, μικροί κεραυνοί διατρέχουν τους βραχίονές του, και ασταθή γλωσσίδια φωτιάς αναδύονται από το ίδιο του το στόμα όταν η οργή φτάσει στο μέγιστό της. Μεταλλικά αντικείμενα κοντά του χάνουν τη γυαλάδα τους και αποκτούν, για στιγμές, μια ασημί-καστανή αύρα σαν να επιθυμούν να σκουριάσουν· τις ίδιες αυτές στιγμές, οι ανοιχτές πληγές του κλείνουν μόνες τους αφήνοντας πίσω ίχνη που μοιάζουν σαν αποτυπώματα σκουριάς πάνω στη σάρκα.

Path of the Fury

Δεν αγγίζει τη φλόγα του fury όποιος επιθυμεί. Η οδός δεν διδάσκεται από μέντορα, δεν τελείται σε ναό, και δεν επικυρώνεται από καμία οργάνωση—είναι μυστήριο που συμβαίνει στο ίδιο το αίμα και στη σάρκα του πολεμιστή, και ο επίδοξος αναγνωρίζει το κάλεσμα μόνος του, συνήθως πάνω στην έξαψη μιας μάχης που τον πιάνει απρόσεκτο. Δεν υπάρχει θεός που τον μαρκάρει, δεν υπάρχει πατρώνας που τον επιλέγει· υπάρχει μόνο ένα σώμα και ένας νους που, για λόγους τους οποίους ούτε οι ίδιοι οι σοφοί του Πλεκτού δεν εξηγούν εξ ολοκλήρου, μπορούν να αντλήσουν από το Iron Thread χωρίς δάσκαλο και χωρίς φόρμουλα—με την ίδια την οργή ως μοναδική γέφυρα.

The Veteran’s Blood

Ο μελλοντικός fury πρέπει να είναι ήδη βετεράνος μάχης—εκείνος που δεν έχει νιώσει ποτέ τη μέθη της σύγκρουσης από κοντά δεν έχει τρόπο να φτάσει στο επόμενο σκαλοπάτι, καθώς η οργή του fury δεν γεννιέται από θεωρία αλλά από συσσωρευμένη εμπειρία βίας. Δεν χρειάζεται κανενός είδους ευγενική καταγωγή, καμία φυλετική προέλευση, καμία θρησκευτική ή ιδεολογική στράτευση—οποιοδήποτε αίμα, σε οποιαδήποτε γη, μπορεί να φέρει μέσα του την προδιάθεση. Συμβαίνει απλώς συχνότερα σε ζωές που από νωρίς διδάχθηκαν τη μάχη ως καθημερινή συνθήκη παρά ως τέχνη, γιατί εκεί η οργή έχει τον χρόνο και τον χώρο να ωριμάσει χωρίς να φιμωθεί από κοινωνική επιφάνεια ή πολιτισμικό περιορισμό. Ένας fury μπορεί να ξυπνήσει στον γιο ευγενών της Braora όπως και στον ορφανό μισθοφόρο της Tarratyi—απλώς το δεύτερο συμβαίνει πολύ συχνότερα.

The Silent Awakening

Πάνω από όλα όμως, ο επίδοξος πρέπει να έχει ήδη βιώσει τη στιγμή κατά την οποία η πρωτόγονη οργή τον κατέλαβε για πρώτη φορά—εκείνη τη στιγμή που το μυαλό του υποχώρησε μπροστά σε κάτι βαθύτερο, και η σάρκα του διέπραξε πράξεις που, στην ηρεμία που ακολούθησε, ο ίδιος δυσκολεύτηκε να αναγνωρίσει ως δικές του. Είναι η σιωπηλή αφύπνιση—η στιγμή που το νήμα ακούει για πρώτη φορά την κραυγή του και ανταποκρίνεται, χωρίς να την έχει εκείνος προσκαλέσει συνειδητά, χωρίς να καταλαβαίνει τι έχει αγγίξει. Από εκείνη τη στιγμή και μετά, το χάρισμα είναι μέσα του· αυτό που μένει είναι να μάθει να το επικαλείται κατά βούληση, και κάθε νέα μάχη που το ξυπνά το φέρνει βαθύτερα στο επίκεντρό του.

The Fury’s Rage

Η τέχνη του fury χτίζεται γύρω από δύο πηγές που συνυπάρχουν μέσα του—την ωμή οργή που μετουσιώνει τη σάρκα του πέρα από τα ανθρώπινα όρια, και το Iron Thread του Πλεκτού που η ίδια αυτή οργή καλεί ως αγωγό. Δεν είναι δύο διαφορετικές πειθαρχίες· είναι η ίδια πράξη ιδωμένη από δύο πλευρές. Η οργή είναι το κανάλι, και το νήμα είναι ό,τι περνά μέσα από αυτό. Όσο βαθύτερα μπαίνει στην έξαψη ο fury, τόσο περισσότερο το νήμα ανταποκρίνεται· όσο περισσότερο το νήμα τον γεμίζει, τόσο πιο ολοκληρωτική γίνεται η οργή.

The Body Transformed

Όταν ο fury εισέρχεται στη ζώνη της οργής, παύει να είναι αυτό που ήταν λεπτά πριν. Οι μύες του φουσκώνουν με ορμή πέρα από την ανθρώπινη φύση, η αντοχή του μεγεθύνεται σε σημείο που τραύματα που θα είχαν λυγίσει άλλον στρατιώτη γλιστρούν χωρίς να αγγίξουν τη συνείδησή του, και η ορμή των χτυπημάτων του μετουσιώνεται σε κάτι σχεδόν τεκτονικό. Στα πρώτα του στάδια η οργή αυτή τον πιάνει με βία και τον αφήνει εξαντλημένο όταν φύγει, και ο ίδιος μπορεί να την επικαλεστεί μόνο σε στιγμές κρίσιμες· όσο εμβαθύνει στην οδό του, μαθαίνει να την κατευθύνει με μεγαλύτερη ακρίβεια, να την κρατά για περισσότερο, και τελικά να σηκώνεται από αυτή χωρίς εκείνη την εξάντληση που χαρακτηρίζει τους αρχάριους. Στην απόλυτη κορύφωση της τέχνης του, η οργή του γίνεται τόσο τρανή που η ίδια του η παρουσία αρκεί για να σπάσει τη βούληση κοινών εχθρών—τους τραντάζει η κραυγή του, λυγίζει τα γόνατά τους η εικόνα του, και πέφτουν συχνά πριν προλάβει η λεπίδα του να βρει τη σάρκα τους. Στην ίδια αυτή πρωτόγονη πηγή ο fury αντλεί και την ακαταμάχητη βούληση που τον κάνει αδύνατο να λυγίσει σε ψυχικές επιβουλές—φόβος, παραισθήσεις, και ξόρκια που στοχεύουν τον νου σπάνε επάνω του σαν κύματα σε βράχο της θάλασσας. Οι αισθήσεις του οξύνονται πέρα από εκείνες των κοινών θνητών: αναγνωρίζει την παρουσία παγίδων και κρυμμένων μηχανισμών ως τσίμπημα ανησυχίας πριν τις πατήσει, και στο πεδίο της μάχης δεν υπάρχει για εκείνον “πίσω”—όλες οι κατευθύνσεις αντικρίζονται με την ίδια εγρήγορση, σαν να μάχεται με τα ένστικτα ενός κτήνους. Το ίδιο του το βήμα γίνεται γρηγορότερο από εκείνο των στρατιωτών, και το ίδιο του το δέρμα κάτι πιο σκληρό από κοινή σάρκα—χτυπήματα που θα είχαν διαπεράσει άλλον γρατζουνίζουν απλώς την επιφάνειά του, σαν η ίδια η οργή να αποτελεί ασπίδα.

The Thread Unbidden

Πέρα όμως από το ίδιο του το σώμα, ο fury είναι και ωμός αγωγός του Iron Thread—εκείνου του νήματος του Πλεκτού που φέρει τη μετουσίωση της ύλης διά της βίας, το σφυρί που χτυπά και τη φλόγα που λιώνει. Σε αντίθεση με τους mages που σπουδάζουν το νήμα σε σιωπηλές βιβλιοθήκες και το προσκαλούν με προσεκτικές χειρονομίες και προφορά, ο fury δεν το γνωρίζει συνειδητά καν· το πίνει, και εκείνο τον γεμίζει. Στα πρώτα του στάδια πρόκειται για μικρές εκδηλώσεις—χτυπήματα που φέρουν φορτίο μεγαλύτερο από όσο η ίδια η ορμή του χεριού δικαιολογεί, μια αύρα φωτιάς γύρω από τη λεπίδα του, ένα βρόντισμα της φωνής του που αναγκάζει εχθρούς να παραπατήσουν, ένα ίχνος σκουριάς που μένει εκεί όπου η ανάσα του πέρασε. Όσο ωριμάζει στην οδό του, οι εκδηλώσεις γίνονται πιο τρανές: κεραυνοί που τινάζονται από τα δάχτυλά του πάνω σε όποιον τολμήσει να τον πλησιάσει, σφαίρες φωτιάς που ξεπροβάλλουν από το ίδιο του το στόμα σαν φύσημα δράκου, μεταλλικά αντικείμενα γύρω του που σκουριάζουν ταχύτατα μέσα σε δευτερόλεπτα ή λυγίζουν σαν να τα έπιασε αόρατη μέγγενη, σπαθιά εχθρών που σπάνε στη μέση όταν τραβηχτούν να αμυνθούν. Στην πιο βαθιά μύηση της τέχνης του, ο ίδιος γίνεται ζωντανή πύλη του νήματος—το ίδιο το πεδίο γύρω του ταράζεται από στοιχεία που οι πολιτισμένοι μάγοι θα παρακαλούσαν για ώρες να ελέγξουν, και που εδώ ξεσπούν χωρίς πρόσταγμα, ακολουθώντας μόνο τη βούληση και το πάθος του fury. Λίγοι από αυτούς που έφτασαν στο σημείο αυτό επέστρεψαν ποτέ στην ανθρώπινη κατάστασή τους χωρίς να φέρουν για πάντα ένα κομμάτι του Πλεκτού στην ψυχή τους—και ακόμη λιγότεροι ξαναέγιναν εκείνο που ήταν πριν ξυπνήσει μέσα τους η πρώτη φλόγα της οργής.