FURY

Οι furies δεν συναντώνται συχνά στον Salorras, αν και σε συγκεκριμένες περιοχές και λαούς θεωρούνται δοξασμένοι πολεμιστές ή επικίνδυνοι τυχοδιώκτες. Είναι εκείνοι οι ελάχιστοι μαχητές που έχουν αγγίξει την πρωτόγονη πηγή της οργής—την ίδια ωμή δύναμη που οι θεολόγοι ονομάζουν The Beast, τον Nameless Hunger του πανθέου που ζει στις τερατόμορφες φυλές και στις πιο άγριες γωνιές του κόσμου. Στην έξαψη της μάχης μετουσιώνονται σε κάτι περισσότερο από θνητοί—σχεδόν σε ζωντανές εκδηλώσεις της άγριας δύναμης που υπήρχε στον κόσμο πριν από τη γέννηση των πολιτισμών.

Furies γεννούν μόνο τρεις πρωτόγονες ρίζες σε όλο τον Salorras. Για τους eyafen και τους eyalen ria της Neluvia, το να είναι κάποιος fury είναι τιμή, καθώς η άγρια φύση αυτών των λαών τους έχει σχετίσει με την ωμή δύναμη των θηρευτών της πλούσιας και εύφορης γης τους. Στην Khalendianil, μόνο τα στρατεύματα της dwarven clan των Brutalstrikers αναπτύσσουν furies στις τάξεις τους—βασίζονται στη σκληροτράχηλη και αυθόρμητη φύση των βαρβάρων, και τους παρομοιάζουν ως τη δύναμη που υπάρχει ανάμεσα σφύρας και άκμονος των οπλουργών τους. Στις ζούγκλες της Uzgar, η φυλή των orcs μεγαλώνει με το βαρβαρικό ήθος και γεννά συχνά furies—αν και τον τελευταίο αιώνα προσπαθεί να αφομοιωθεί με την παρωχημένη τεχνολογία που εμπορεύεται από την Braora, και η παράδοση σταδιακά ξεθωριάζει.

Στις υπόλοιπες περιοχές του Salorras—στα κράτη Braora, Praecaria, Katjemeran, και Ylna’Anor της Asmeda, αλλά και στις πόλεις-κράτη της Συνομοσπονδίας των Free Cities of South—οι furies είναι εξαιρετικά σπάνιο θέαμα, καθώς ο πολιτισμός δεν τους έχει ποτέ γεννήσει στις τάξεις του· όσοι περιστασιακά τους βλέπει ο κόσμος εκεί είναι περιπλανώμενοι από μία από τις τρεις πρωτόγονες ρίζες, που μπορούν να γίνουν αποδεκτοί εφόσον συνυπάρχουν με τα νομικά πλαίσια της εκάστοτε περιοχής. Παρόμοια σπανιότητα έχουν και στα εδάφη του Anseri, όπου οι πρώτοι humans βλέπουν με δέος αυτούς τους ατρόμητους πολεμιστές όταν περάσει κάποιος από τα μέρη τους, ή στις αχαρτογράφητες ζούγκλες της Gorndarat και της Vrashmadna, όπου ένας περιπλανώμενος fury από τη Neluvia ή την Uzgar εμφανίζεται κατά καιρούς ως αξιοθαύμαστο ή τρομακτικό φαινόμενο.

Στη μάχη ο fury δεν μοιάζει με κοινό στρατιώτη. Τα μάτια του γίνονται κατάλευκα ή κατάμαυρα, η σάρκα του φουσκώνει με μυϊκή ορμή που οι ίδιοι του οι σύντροφοι δεν αναγνωρίζουν, και η φωνή του από κραυγή ανθρώπινη γίνεται κάτι αρχέγονο—κοντινό στο μούγκρισμα κτήνους παρά στη γλώσσα ενός πολιτισμένου όντος. Σε αυτή την κατάσταση οι περισσότεροι αντίπαλοι λυγίζουν προτού η λεπίδα του τους αγγίξει, και όσοι σταθούν συνήθως δεν προλαβαίνουν να μάθουν τι έπεσε επάνω τους. Συχνά γύρω από τα χέρια του ή την κορυφή του κρανίου του ξεσπούν σπίθες, κεραυνοί, ή ασταθή γλωσσίδια φωτιάς—το Iron Thread του Πλεκτού που ο The Beast παραχωρεί στους εκλεκτούς του ως ρεύμα, χωρίς ποτέ να ζητάει ευχαριστία ή πίστη ως αντάλλαγμα.

Path of the Fury

Δεν αγγίζει τη φλόγα του fury όποιος επιθυμεί. Η οδός δεν διδάσκεται από μέντορα, δεν τελείται σε ναό, και δεν επικυρώνεται από καμία οργάνωση—είναι μυστήριο που συμβαίνει στο ίδιο το αίμα και στη σάρκα του πολεμιστή, και ο επίδοξος αναγνωρίζει το κάλεσμα μόνος του, συνήθως πάνω στην έξαψη μιας μάχης που τον πιάνει απρόσεκτο. Ο The Beast δεν χρειάζεται προσευχές ή τελετουργίες για να μαρκάρει τους εκλεκτούς του· τους αναγνωρίζει από το ίδιο το ένστικτο που πάλλεται στις φλέβες τους, και τους πλησιάζει χωρίς λόγια ούτε υποσχέσεις.

Ο μελλοντικός fury πρέπει να φέρει το ίδιο το αίμα της αγριάδας—να ανήκει σε έναν από τους λίγους λαούς όπου η πρωτόγονη πηγή της οργής εξακολουθεί να ρέει αδιάκοπη: τους eyafen ή eyalen ria της Neluvia, τους orcs της Uzgar, ή τους νάνους της Brutalstrikers clan στην Khalendianil. Καμία άλλη φυλή ή κλαν του Salorras δεν γεννά furies, ασχέτως πόσο πολεμοχαρή ή σκληροτράχηλη μπορεί να είναι η ιστορία τους—οι θεολόγοι του πανθέου λένε ότι ο The Beast παραχωρεί τα νήματά του μόνο σε αίματα που δεν έχουν ποτέ απομακρυνθεί από τη γη και το ένστικτο. Πέρα από την καταγωγή, ο επίδοξος οφείλει να είναι ήδη βετεράνος μάχης που έχει σφραγίσει το όνομά του σε αμέτρητες αναμετρήσεις· εκείνος που δεν έχει νιώσει ποτέ τη μέθη της σύγκρουσης από κοντά δεν έχει τρόπο να φτάσει στο επόμενο σκαλοπάτι.

Πάνω από όλα όμως, ο επίδοξος πρέπει να έχει ήδη βιώσει τη στιγμή κατά την οποία η πρωτόγονη οργή τον κατέλαβε για πρώτη φορά—εκείνη τη στιγμή που το μυαλό του υποχώρησε μπροστά σε κάτι βαθύτερο, και η σάρκα του διέπραξε πράξεις που, στην ηρεμία που ακολούθησε, ο ίδιος δυσκολεύτηκε να αναγνωρίσει ως δικές του. Είναι το σημάδι που αφήνει ο The Beast στους εκλεκτούς του—μια σιωπηρή χρίση χωρίς λόγια ούτε τελετή. Από εκείνη τη στιγμή και μετά, το χάρισμα είναι μέσα του· αυτό που μένει είναι να μάθει να το επικαλείται κατά βούληση, και κάθε νέα μάχη που το ξυπνά το φέρνει βαθύτερα στο επίκεντρό του.

The Fury’s Rage

Η τέχνη του fury χτίζεται γύρω από δύο πηγές που συνυπάρχουν μέσα του—την πρωτόγονη οργή που ο The Beast έχει σπείρει στο αίμα του από γέννησης, και το Iron Thread του Πλεκτού που εκείνος ο ίδιος ο θεός παραχωρεί στους εκλεκτούς του ως κανάλι. Η μία είναι η μετουσίωση της σάρκας· η άλλη είναι η ωμή μαγεία της φωτιάς, του κεραυνού, και της βίαιης ύλης που ξεσπά γύρω της. Στους ώριμους furies οι δύο πηγές γίνονται μία—η ίδια η οργή κουβαλά το νήμα, και το νήμα τρέφει την οργή.

Όταν ο fury εισέρχεται στη ζώνη της οργής, παύει να είναι αυτό που ήταν λεπτά πριν. Οι μύες του φουσκώνουν με ορμή πέρα από την ανθρώπινη φύση, η αντοχή του μεγεθύνεται σε σημείο που τραύματα που θα είχαν λυγίσει άλλον στρατιώτη γλιστρούν χωρίς να αγγίξουν τη συνείδησή του, και η ορμή των χτυπημάτων του μετουσιώνεται σε κάτι σχεδόν τεκτονικό. Στις πρώτες του βαθμίδες η οργή αυτή τον πιάνει με βία και τον αφήνει εξαντλημένο όταν φύγει, και ο ίδιος μπορεί να την επικαλεστεί μόνο σε στιγμές κρίσιμες· όσο εμβαθύνει στην οδό του, μαθαίνει να την κατευθύνει με μεγαλύτερη ακρίβεια, να την κρατά για περισσότερο, και τελικά να σηκώνεται από αυτή χωρίς εκείνη την εξάντληση που χαρακτηρίζει τους αρχάριους. Στην απόλυτη κορύφωση της τέχνης του, η οργή του γίνεται τόσο τρανή που η ίδια του η παρουσία αρκεί για να σπάσει τη βούληση κοινών εχθρών—τους τραντάζει η κραυγή του, λυγίζει τα γόνατά τους η εικόνα του, και πέφτουν συχνά πριν προλάβει η λεπίδα του να βρει τη σάρκα τους. Στην ίδια αυτή πρωτόγονη πηγή ο fury αντλεί και την ακαταμάχητη βούληση που τον κάνει αδύνατο να λυγίσει σε ψυχικές επιβουλές—φόβος, παραισθήσεις, και ξόρκια που στοχεύουν τον νου σπάνε επάνω του σαν κύματα σε βράχο της θάλασσας. Οι αισθήσεις του οξύνονται πέρα από εκείνες των κοινών θνητών: αναγνωρίζει την παρουσία παγίδων και κρυμμένων μηχανισμών ως τσίμπημα ανησυχίας πριν τις πατήσει, και στο πεδίο της μάχης δεν υπάρχει για εκείνον “πίσω”—όλες οι κατευθύνσεις αντικρίζονται με την ίδια εγρήγορση, σαν να μάχεται με τα ένστικτα ενός κτήνους. Το ίδιο του το βήμα γίνεται γρηγορότερο από εκείνο των στρατιωτών, και το ίδιο του το δέρμα κάτι πιο σκληρό από κοινή σάρκα—χτυπήματα που θα είχαν διαπεράσει άλλον γρατζουνίζουν απλώς την επιφάνειά του, σαν η ίδια η οργή να αποτελεί ασπίδα.

Πέρα όμως από το ίδιο του το σώμα, ο fury είναι και αγωγός του Iron Thread—εκείνου του νήματος του Πλεκτού που ο The Beast μοιράζει στους εκλεκτούς του και που φέρει την ωμή μετουσίωση της ύλης διά της βίας. Σε αντίθεση με τους mages που σπουδάζουν το νήμα σε σιωπηλές βιβλιοθήκες, ο fury δεν το επικαλείται με λόγια ούτε με χειρονομίες· το αφήνει να ξεσπάσει μέσα από τη σάρκα του όταν η οργή του φτάσει στο μέγιστό της. Στις πρώτες του βαθμίδες πρόκειται για μικρές σπίθες—χτυπήματα που σταθεροποιούν τη ρώμη του, μια αύρα φωτιάς γύρω από τη λεπίδα του, ένα βρόντισμα της φωνής του που αναγκάζει εχθρούς να παραπατήσουν. Όσο ωριμάζει στην οδό του, οι εκδηλώσεις γίνονται πιο τρανές: κεραυνοί που τινάζονται από τα δάχτυλά του πάνω σε όποιον τολμήσει να τον πλησιάσει, σφαίρες φωτιάς που ξεπροβάλλουν από το ίδιο του το στόμα σαν φύσημα δράκου, παγωμένες ριπές που σαρώνουν τα πόδια ολόκληρης φάλαγγας. Στην πιο βαθιά μύηση της τέχνης του, ο ίδιος γίνεται ζωντανή πύλη του νήματος—το ίδιο το πεδίο γύρω του ταράζεται από στοιχεία που οι πολιτισμένοι μάγοι θα παρακαλούσαν να ελέγξουν, και που εδώ ξεσπούν χωρίς πρόσταγμα, ακολουθώντας μόνο τη βούληση του fury και την αρχέγονη μέθη του The Beast. Λίγοι από αυτούς που έφτασαν στο σημείο αυτό επέστρεψαν ποτέ στην ανθρώπινη κατάστασή τους χωρίς να φέρουν για πάντα ένα κομμάτι του Πλεκτού στην ψυχή τους—και ακόμη λιγότεροι ξαναέγιναν εκείνο που ήταν πριν ξυπνήσει μέσα τους η πρώτη φλόγα της οργής.