Marooner

Οι marooners είναι τρομεροί, θαλασσοδαρμένοι ναυτικοί που μεγάλωσαν στα κύματα των θαλασσών και στο απέραντο βαθύ μπλε των ωκεανών—η ελίτ των καλύτερων πολεμιστών που γνώρισε ποτέ το ναυτικό της Asmeda. Αν και οι περισσότεροι εκπαιδεύονται από μικρή ηλικία με σκοπό να ενταχθούν στο Deep Fleet—τον μεγαλύτερο ενεργό στόλο του κόσμου—αρκετοί υπήρξαν ή παραμένουν τυχοδιώκτες, έμποροι, αγγελιοφόροι, και ακραίοι εξερευνητές, ενώ δεν λείπουν οι λωποδύτες και οι πειρατές. Ταξιδεύουν στα ύδατα των τριών ηπείρων ως μισθωτοί ναύτες, μα οι ρίζες τους ανέκαθεν βρίσκονταν στη Lutys, ιστορική πόλη-κράτος των Free Cities of South, όπου εδρεύει και το Deep Fleet.

Ο κόσμος του Salorras αναγνωρίζει τη δεινή ικανότητα των marooners στη θαλάσσια πλοήγηση, αλλά κρατάει παράλληλα τις απαραίτητες αποστάσεις. Είναι γνωστό ότι αυτοί οι σκύλοι της θάλασσας κατέχουν άριστα τις πολεμικές τεχνικές των μονοχείρων ξιφών, και οι διαπραγματεύσεις μαζί τους μπορεί να αποβούν μοιραίες. Οι ανοιχτές θάλασσες είναι το σπίτι τους—ιδίως τα νερά της ακτογραμμής Ornamentis και του κόλπου Tarpses, κομμάτια του ωκεανού Arbon που τα λοιπά πλοία του κόσμου αποφεύγουν συστηματικά. Θεωρούν πως το αρμυρό νερό τους δίνει ζωή και δύναμη, και πως είναι δικαίωμα του καθενός να ταξιδεύει μέσω των θαλασσών: από τη γαλήνη των υδάτων γίνονται σοφότεροι ταξιδιώτες, ενώ οι φουρτούνες τους μαθαίνουν πώς να διοχετεύουν μεγάλη δύναμη στα κατά τα άλλα αέρινα και κομψά χτυπήματα του ξίφους τους.

Όσοι ανήκουν στο Deep Fleet εκπαιδεύονται και πράττουν βάσει των στρατιωτικών νόμων της Lutys. Πολλοί όμως που λειτουργούν αυτόνομα ζουν μια άναρχη ζωή και απεχθάνονται τα ιδιωτικά λιμάνια, τη γραφειοκρατία, και τις πολιτικές διπλωματίες—γι’ αυτό και διατηρούν καλές σχέσεις με τους αυτόνομους και πειρατικούς στόλους του άτυπου κρατιδίου Isles of Nocte. Όπως και να έχει, το συναίσθημα που προκαλούν στο ευρύτερο κομμάτι των κατοίκων του Salorras είναι εκείνο των αναρχικών καθαρμάτων που κλέβουν, καίνε, και λεηλατούν τα λιμάνια και τα πλοία του κόσμου. Συναντά κανείς marooners σε καράβια στις ανοιχτές θάλασσες, στα λιμάνια του κόσμου, σε ποταμόπλοια, και ευκολότερα στη Lutys ή στα διάσπαρτα ορμητήρια των Isles of Nocte.

Path of the Sea Dog

Δεν φοράει το μπαντάνα του marooner όποιος επιθυμεί. Σε αντίθεση με άλλες οδούς, οι marooners δεν δένονται από κανέναν όρκο, καμία οργάνωση, και κανέναν κανόνα—δεν υπάρχει τελετή μύησης, ούτε υποχρεωτικός μέντορας, ούτε ναός ή στρατώνας απαραίτητος. Όποιος έχει την ψυχή του δεμένη με τον αλμυρό άνεμο μπορεί να βρει την οδό, είτε εντός του Deep Fleet, είτε στους πειρατικούς στόλους των Isles of Nocte, είτε εντελώς μόνος πάνω σε ένα μικρό σκάφος που τον πάει όπου τον τραβάει το ρεύμα.

The Sea-Worn Body

Πριν ένας πολεμιστής αρχίσει να μυείται στα μυστικά των marooners, πρέπει να κουβαλά πάνω του εκείνη τη συγκεκριμένη ποιότητα—την ευκινησία ενός σώματος που έχει μάθει να ισορροπεί σε ασταθή καταστρώματα, την παρουσία μιας φωνής που μπορεί να επιβληθεί σε ναυτικούς και πειρατές, και τη φυσική κατάρτιση κάποιου που έχει περάσει χρόνια στη θάλασσα—σώμα ικανό να κολυμπήσει μέσα από φουρτούνες και να αναρριχηθεί στους ιστούς υπό βροχή και άνεμο.

No Oath but the Sea

Πέρα από αυτά, ο επίδοξος marooner οφείλει να είναι ήδη βετεράνος μάχης που έχει σφραγίσει το όνομά του σε πολλές αναμετρήσεις. Πρέπει να έχει εμβαθύνει σε μια συγκεκριμένη πολεμική σχολή—εκείνη του ψυχρόαιμου τεχνίτη που γνωρίζει πότε να ανταλλάξει επιθετική ορμή με τακτική επιδεξιότητα, και εκείνη του μονομάχου που μάχεται με ένα ξίφος στο χέρι. Πάνω από όλα, πρέπει να έχει αφιερώσει χρόνια στον χειρισμό κάποιου συγκεκριμένου μονόχειρου ξίφους—εκείνου που θα γίνει η προέκταση του χεριού του στις μέρες που έρχονται. Τέτοιοι γίνονται συνήθως πρώην βετεράνοι μαχητές, πανούργοι λωποδύτες, περιπλανώμενοι μενεστρέλοι, ή ευκίνητοι ξιφομάχοι· μενεστρέλοι και μάγοι που έδωσαν σημασία στο μονόχειρο ξίφος ευκαιριακά βρίσκουν την οδό, μα οι καθαρόαιμοι μάγοι σπάνια την ακολουθούν.

The Cutter’s Way

Η τέχνη του marooner χτίζεται γύρω από δύο φιλοσοφίες που σπάνια συνυπάρχουν αλλού—την ψύχραιμη ακρίβεια του μονομάχου και τη δολοπλοκία του ναυτικού που έχει μάθει ότι κάθε μάχη κρίνεται όχι μόνο από τη λεπίδα αλλά και από το βήμα, την ισορροπία, και τη στιγμή. Από τα κύματα παίρνει τη δύναμη της ροής και την κατευθύνει στο ξίφος του· από τις φουρτούνες παίρνει την οργή που μετατρέπει ένα κομψό χτύπημα σε καταστροφικό· από τα αμέτρητα λιμάνια παίρνει τη γνώση των γλωσσών, των κανόνων, και των ανθρώπων.

The Sailor’s Craft

Παράλληλα με τη μαχητική του κατάρτιση—εξοικειώνεται με κάθε μονόχειρο ξίφος και φέρει μόνο ελαφριά, άνετη θωράκιση και τίποτα βαρύτερο, καθώς το βάρος θα κατέστρεφε την ευκινησία που είναι η ίδια του η αρετή—ο marooner χτίζει εκείνες τις πρακτικές δεξιότητες που λίγοι στεριανοί κατακτούν. Η κολύμβησή του είναι σταθερή και αδιάκοπη, ο χειρισμός των σχοινιών απόλυτος και ακαριαίος, και κάθε πτυχή της δουλειάς του ναυτικού—από τη δέση κόμπων μέχρι την ανάγνωση του καιρού—εκτελείται με σιγουριά που βαθαίνει με κάθε νέο ταξίδι. Στο ίδιο το πλοίο κινείται με άνεση ακόμη και σε δυσμενείς συνθήκες· αναρριχάται στους ιστούς, πηδά ανάμεσα σε καταστρώματα, ή ισορροπεί σε ολισθηρά σανίδια εν μέσω καταιγίδας σαν τα κύματα και ο άνεμος να είναι μέρος της ίδιας του της κίνησης, όχι εμπόδιο σε αυτή—όπου άλλος ναύτης θα ξεγλιστρούσε, εκείνος πατά σταθερά. Πέρα από τη θάλασσα, οι αμέτρητες ώρες σε λιμάνια και ταβέρνες του χαρίζουν ένα ευρύ ρεπερτόριο γνώσεων—ιστορίες μακρινών τόπων, μυθικά αντικείμενα, παράξενα μέρη του κόσμου—κι όταν συναντά ένα όνομα, ένα σημάδι, ή μια φήμη, υπάρχει αξιοσημείωτη πιθανότητα να θυμάται κάποιο ψήγμα που φωτίζει την κατάσταση. Στα ίδια λιμάνια μαθαίνει ταχύρρυθμα τις γλώσσες και τα ιδιώματα των τόπων που επισκέπτεται, κερδισμένα μέσα από διαπραγματεύσεις με εμπόρους, εξερευνητές, και τυχοδιώκτες· και ξέρει να χρησιμοποιεί τον ναυτικό κώδικα στις συνδιαλλαγές του, ώστε όταν μιλά με ναυτικούς, λιμενεργάτες, ή πειρατές πάνω σε ζητήματα της θάλασσας, οι λέξεις του να βρίσκουν πάντοτε τα σωστά αυτιά—είτε για διπλωματική επίλυση μιας έντασης, είτε για επιβλητική απαίτηση, είτε για παραπλάνηση κάποιου πληροφοριοδότη.

The Single Sword

Με το αγαπημένο του μονόχειρο ξίφος, εκείνο στο οποίο έχει αφιερώσει χρόνια εξάσκησης, ο marooner χτυπά διαφορετικά από τους κοινούς πολεμιστές. Από νωρίς μαθαίνει να επεκτείνει την εμβέλεια του χτυπήματός του πέρα από όσο η λεπίδα από μόνη της θα επέτρεπε—με μισό βήμα μπροστά, με στροφή του καρπού, με επιμήκυνση του βραχίονα την κρίσιμη στιγμή, μικρές κινήσεις που σπάνε την απόσταση και πιάνουν εχθρούς που θεωρούσαν τους εαυτούς τους ασφαλείς. Με τα χρόνια το ξίφος χάνει στα χέρια του τη βαρύτητά του—το χειρίζεται σαν να ήταν ελαφρύτερο, με την ίδια ταχύτητα και ευκινησία, και η δύναμη της ευκινησίας γίνεται το ίδιο το καύσιμο του χτυπήματος. Όσο εμβαθύνει στους ρυθμούς των άγριων κυμάτων, μιμείται τη φουρτούνα: αυτό που του λείπει σε ωμή σωματική δύναμη το αναπληρώνει με ακρίβεια και χρονισμό, όπως η θάλασσα χρησιμοποιεί την ορμή και όχι τη μάζα. Παράλληλα, ο ίδιος παύει να πιάνεται στον ύπνο—ακόμη και ένας αόρατος εχθρός βρίσκει τις αμυντικές του αντανακλάσεις σε εγρήγορση, και στις βαθύτερες μυήσεις της οδού του η αντίληψή του επεκτείνεται πέρα από τα όρια των απλών αισθήσεων· δεν υπάρχει “πίσω” στη συνείδησή του, και όσοι προσπαθούν να εκμεταλλευτούν τη γωνία ή την τυφλή του πλευρά ανακαλύπτουν ότι αυτές οι έννοιες δεν ισχύουν για εκείνον. Μόνο αντίπαλοι σημαντικά ανώτεροι σε εμπειρία μπορούν ακόμη να ξεγλιστρήσουν από αυτή την περιφερειακή αντίληψη.

The Pirate’s Tricks

Πέρα από την ψύχραιμη τέχνη του μονομάχου, ο marooner μαθαίνει και τις μαχητικές μεθόδους των πειρατών—τις βρώμικες, τις απρόβλεπτες, εκείνες που η ευγενική παράδοση της ξιφομαχίας θεωρεί ντροπιαστικές. Τρεις τεχνικές γίνονται κομμάτι των αντανακλαστικών του: ένας αφοπλισμός που εκσφενδονίζει το όπλο του αντιπάλου με σαρωτικό κόψιμο ή τορνευτικό περιελιγμό· μια προσποίηση—μια στροφή του ώμου, ένα βλέμμα προς λάθος κατεύθυνση, ένα μικρό βήμα που δείχνει επίθεση και είναι παγίδα—που αναγκάζει τον εχθρό να αντιδράσει σε χτύπημα που δεν θα έρθει ενώ η πραγματική λεπίδα βρίσκει το ακάλυπτο σημείο· και ένας τορπιλισμός που ρίχνει τον αντίπαλο στο πάτωμα με σάρωμα του ποδιού, απότομη ώθηση, ή στροβιλισμό που στρέφει την ορμή του ίδιου του εχθρού εναντίον του. Με την εμπειρία, κάθε επιτυχία γεννά μια ορμή που μεταφέρεται στην επόμενη προσπάθεια εναντίον του ίδιου εχθρού—ψυχολογικό πλεονέκτημα που βαθαίνει όσο ο marooner ωριμάζει, αρκεί να αξιοποιηθεί σύντομα προτού η ορμή φύγει. Στις προχωρημένες βαθμίδες, οι ίδιες τεχνικές γίνονται τόσο φυσική προέκταση των αντανακλαστικών του που μπορεί να τις εξαπολύσει και ως αντίδραση στις ευκαιρίες που του προσφέρει ο ίδιος ο εχθρός: κάθε φορά που ένας αντίπαλος μετακινείται αμέριμνα μέσα ή έξω από την εμβέλειά του, ο marooner μπορεί αντί για κανονικό χτύπημα να εξαπολύσει αυτό που έχει στα χέρια του εκείνη τη στιγμή. Στην απόλυτη κορύφωση της σχολής, ακόμη και ένα αστοχημένο χτύπημα ευκαιρίας από εχθρό γίνεται το ίδιο ευκαιρία για τον marooner—σχεδόν αμέσως, ένα αντι-χτύπημα ξεπροβάλλει από το ξίφος του, εκμεταλλευόμενο το άνοιγμα που ο εχθρός μόλις του χάρισε με την κενή του προσπάθεια. Τίποτα όμως από αυτά τα κόλπα δεν λειτουργεί αν ο marooner καταφύγει σε βαριά, δυσκίνητη πανοπλία—το βάρος καταστρέφει την ευκινησία που τα κάνει εφικτά, και το ίδιο ισχύει για τη φοβερή ευχέρειά του με το αγαπημένο του ξίφος.