LYTHRORROAS, THE COSMIC BLOODSTREAM

Ο Lythrorroas είναι ο σιωπηλός, αιμάτινος σπειροειδής που τυλίγεται γύρω από το Argerodynes και το Gnoforeontas εκεί όπου εκβάλλουν προς το κατώφλι του Salorras. Είναι ο τρίτος και πιο ξεχωριστός από τους ποταμούς της αστρικής διάστασης που πλησιάζουν τον κόσμο μας — και ο μοναδικός που δεν έχει διαβεί ζωντανός θνητός. Κανείς δεν φτάνει στη στεριά της Salorrian μέσα από τα ρεύματά του· κι όμως, ακριβώς μέσα από αυτόν αιμορραγούν στο εσώτερο πεδίο μας οι σκοτεινότερες επιρροές του υπόλοιπου πολυσύμπαντος, εκείνες που ούτε ο Argerodynes ούτε ο Gnoforeontas δέχονται να μεταφέρουν.

Πηγάζοντας ετυμολογικά από το λύθρον (ο ματωμένος ιχώρ, το πηχτό αίμα) και τη ροή, είναι η κοχλάζουσα, σπλαχνική φλέβα του κόσμου που βαπτίζει τις ψυχές με μανιασμένο πάθος.

Το Αίμα του Κόσμου — Οι ανίδεοι τον ταυτίζουν με τον θάνατο και το κακό, μα πλανώνται οικτρά. Ο Lythrorroas δεν είναι η τιμωρία των αμαρτωλών, ούτε η νέμεσις των αδυνάτων· είναι το ίδιο το κοχλάζον, υγρό αίμα του Salorras. Στα πορφυρά του ρεύματα πλέει το απόλυτο, αδάμαστο πάθος και η σπλαχνική ορμή της δημιουργίας. Είναι η λήθη που προσφέρει η απόλυτη παράδοση στα ένστικτα, ο αφρός της τρέλας στα χείλη ενός μάντη και το βουβό, εκκωφαντικό ουρλιαχτό της ίδιας της ζωής που πασχίζει να υπάρξει. Το να ταξιδέψεις στα κόκκινα νερά του σημαίνει να νιώσεις τον κοσμικό παλμό να θρυμματίζει τα όρια του μυαλού σου, αφήνοντας πίσω μόνο την ωμή, εκστατική επιθυμία να κατασπαράξεις και να κατασπαραχθείς μέσα στο αιώνιο θέατρο της ύπαρξης.

Η διάβαση του Lythrorroas δεν είναι μια σιωπηλή δοκιμασία του νου, αλλά ένας ωμός, σπλαχνικός εφιάλτης όπου ο θάνατος έχει νύχια και δόντια. Μέσα στα κοχλάζοντα, πορφυρά ρεύματά του, ο προσκυνητής έρχεται αντιμέτωπος με τις πιο φυσικές και βίαιες απειλές ολόκληρου του κοσμικού συστήματος. Εκεί παραμονεύουν ματωμένα δαιμόνια — τα παραμορφωμένα, σαρκικά λείψανα όσων παλαιότερων ταξιδιωτών έχασαν τα λογικά τους, βυθισμένοι στην απόλυτη οργή και το απύθμενο πένθος. Τυφλωμένα από τον ίδιο τους τον πόνο, αυτά τα κτήνη δεν αποζητούν την πειθώ ούτε τον δόλο· διψούν μανιακά να ξεσκίσουν και να τερματίσουν τη ζωή οποιουδήποτε τολμά να ταράξει τα νερά τους. Όμως, η υπέρτατη παγίδα του ποταμού κρύβεται στην ίδια του τη γεύση. Αν ο προσκυνητής, εξαντλημένος από την αέναη σφαγή, λυγίσει και πιει έστω και μια σταγόνα από αυτό το κοσμικό αίμα, η κατάρα είναι αμετάκλητη: ο νους του καταρρέει κάτω από το βάρος του πρωταρχικού πάθους και μετατρέπεται. Παραδίδεται στην τυφλή και αιώνια βία, λησμονεί ολοκληρωτικά τον κόσμο και μεταμορφώνεται ο ίδιος σε ένα ακόμη δαίμονα της κοίτης, ουρλιάζοντας βουβά καθώς περιμένει το επόμενο θύμα που θα επιχειρήσει να διασχίσει την κόλασή του.